രാഖി സാധനങ്ങൾ നിറച്ച മൂന്ന് നാല് വലിയ ക്യാരി ബാഗുകളും താങ്ങി പിടിച്ചു കൊണ്ട് തിടുക്കപ്പെട്ട് ലിഫ്റ്റിന് നേരെ നടന്നു. ബട്ടനമർത്തിയയുടനെ ലിഫ്റ്റിന്‍റെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. അവൾ ലിഫ്റ്റിനകത്തേക്ക് തിടുക്കപ്പെട്ട് കയറിയശേഷം പാടുപ്പെട്ട് നാലാം നിലയിലേക്കുള്ള ബട്ടനമർത്തി. ലിഫ്റ്റിനകത്ത് മൂന്നാം നിലയിലെ താമസക്കാരിയായ റീനയുമുണ്ടായിരുന്നു. കടന്നൽ കുത്തിയ പോലെ റീന മുഖം വീർപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നു. റീനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി രാഖി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും റീന അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ലിഫ്റ്റ് തുറക്കുന്നതും കാത്തു നിന്നു. രാഖി നിരാശയോടെ ലിഫ്റ്റിന്‍റെ വശം ചേർന്നു നിന്നു. എന്തെല്ലാം തരത്തിലുള്ള ആളുകളാണ് ഈ ലോകത്തുള്ളത്. നിസ്സാര പ്രശ്നം പോലും ഊതി പെരുപ്പിച്ച് മനസ്സിലിട്ട് ദിവസങ്ങളോളം അല്ലെങ്കിൽ മാസങ്ങളോളം കൊണ്ടു നടക്കും. ആ പ്രശ്നം ചിലപ്പോൾ ആ നിമിഷത്തിൽ അവസാനിപ്പിക്കാവുന്ന ഒന്നാണെങ്കിൽ പോലും… രാഖി മനസ്സിലോർത്തു. ലിഫ്റ്റ് മൂന്നാം നിലയിലിത്തെിയതോടെ റീന പുറത്തു കടന്നു. നാലാം നിലയിലെത്തിയപ്പോൾ രാഖിയും ലിഫ്റ്റിന് പുറത്തിറങ്ങി സ്വന്തം ഫ്ളാറ്റിലേക്ക് നടന്നു. രാഖി പാടുപ്പെട്ട് ക്യാരിബാഗ് നിലത്ത് വച്ചശേഷം കോളിംഗ് ബെൽ അമർത്തി.

“എത്ര നേരമായി… രാഖി നിനക്ക് ഫോണൊന്ന് എടുത്തു കൂടെ… ഞാനാകെ ടെൻഷനടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.” രാഖിയെ കണ്ടയുടനെ സുമിത് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“ഹമ്മോ… ഞാനൊന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിക്കോട്ടെ. ഹൊ പുറത്ത് വല്ലാത്ത ചൂട്. പുറത്ത് വണ്ടിയുടെ ഒച്ച കാരണം ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്‌തതൊന്നും കേട്ടില്ല” രാഖി സാധനങ്ങൾ ടേബിളിൽ വച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

സുമിത് രാഖിയ്ക്ക് കുടിയ്ക്കാനായി വെള്ളവുമായി വന്നു. രാഖി ഫാൻ ഓൺ ചെയ്‌ത് കസേരയിലിരുന്നു.

“സുമിത്… ഞാനിന്ന് ലിഫ്റ്റിൽ വച്ച് റീനയെ കണ്ടു. അവരുടെ പിണക്കവും ദേഷ്യവും ജീവിതകാലം മുഴുവനും നീണ്ടു നിൽക്കുമെന്നാ തോന്നുന്നത്. ചില സമയത്ത് മനീഷയും ഓരോന്ന് പറയും. പ്രശ്നം തീരുന്നതിന് പകരം നീണ്ടു പോകുവാ.” രാഖി നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.

“നീ അതൊക്കെ വിട്” എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് സുമിത് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എനിക്ക് ഫ്ളാറ്റിൽ താമസിക്കാൻ ആദ്യം മുതലെ ഇഷ്‌ടമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇൻഡിപെൻറഡന്‍റ് ഹൗസ് അതായിരുന്നു താൽപര്യം. ഫ്ളാറ്റിലാണെങ്കിൽ സ്വന്തമായി ഭൂമിയോ ആകാശമോ ഉണ്ടാവില്ല. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ എല്ലാവരും അതേറ്റു പിടിച്ച് വഷളാക്കും. നിന്‍റെ ആഗ്രഹമായിരുന്നില്ലെ ഫ്ളാറ്റിൽ താമസിക്കാൻ… എല്ലാവരും ചേർന്ന് താമസിക്കുന്നതു കൊണ്ട് നല്ല രസമായിരിക്കുമെന്നല്ലേ നീ പറഞ്ഞത്… ഇപ്പോ എന്തായി.” സുമിത് നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ തെറ്റൊന്നുമല്ലല്ലോ പറഞ്ഞത്. ആളുകൾക്കെന്താ കുഴപ്പം. പക്ഷേ നമ്മുടെ തൊട്ടടുത്ത താമസക്കാർ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ലല്ലോ. രാഖി സൗഹൃദങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവളും വളരെ രസികപ്രിയയുമായിരുന്നു. അവർക്ക് രണ്ട് കുട്ടികൾ. കുട്ടികൾ സ്ക്കൂളിൽ പഠിക്കുന്നു. അനാമിക അപ്പാർട്ട്മെന്‍റില്‍ ഫ്ളാറ്റ് വാങ്ങി താമസം തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു വർഷമാകുന്നതേയുള്ളൂ. 4 നിലകളിലായുള്ള കെട്ടിടത്തിൽ മൊത്തം 16 ഫ്ളാറ്റുകളുണ്ട്. സൊസൈറ്റിക്കായി ഒരു കമ്മിറ്റിയുണ്ടായിരുന്നു. ഏത് ആഘോഷത്തിനും കമ്മിറ്റിയിൽ ഓരോ അംഗങ്ങളും പണം സ്വരൂപിച്ച് ആഘോഷിക്കുന്നത് പതിവായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഡിന്നർ കഴിക്കും.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ ദമ്പതികൾക്കായുള്ള പരിപാടിയുണ്ടാവും മറ്റ് ചിലപ്പോൾ സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രമായുള്ള പരിപാടികളും. 16 കുടുംബങ്ങളിൽ 2-3 കുടുംബമൊഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാവരും തന്നെ അടുത്തിടപഴകുന്നവരും സൗഹൃദ മനോഭാവമുള്ളവരുമായിരുന്നു. വ്യത്യസ്ത ഏജ് ഗ്രൂപ്പിലുള്ളവരായിട്ടും ആർക്കും പ്രത്യേകിച്ചും ഒരു വിഷമവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഒരു വർഷം മുമ്പ് ഫ്ളാറ്റ് വാങ്ങി താമസിക്കാനെത്തിയപ്പോൾ ഫ്ളാറ്റിന് എതിർവശത്തെ താമസക്കാരിയായ ശിവാനി തൊട്ട് താഴത്തെ നിലയിലെ താമസക്കാരിയായ മനീഷയെ സൂക്ഷിക്കണമെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് തന്നിരുന്നതാണ്. അവർ പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യപ്പെടുന്ന കൂട്ടത്തിലാണത്രേ. ചെറിയ കാര്യം പോലും തെറ്റിദ്ധരിച്ച് മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കും. പക്ഷേ എല്ലാവരും ഒത്തു ചേർന്ന് താമസിക്കുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ തമാശയൊക്കെ പറയുന്നത് പതിവാണല്ലോ.

ചെറിയ ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടാകുമല്ലോ. അതൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ ശീലിക്കണം. പക്ഷേ മനീഷ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അന്ന് അവർ ദേഷ്യപ്പെടാനും മാത്രം ഒന്നും സംഭവിച്ചതുമില്ല.

അക്കാര്യം രാഖി സുമിത്തിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ സുമിത് അത് കേട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. “ഇത് തന്നെ അവർക്ക് ധാരാളം ടിപ്പിക്കൽ ലേഡീസിന് ഇത് മതി. നീ ഇത്തരം കാര്യത്തിലൊന്നും അധികം തലയിടണ്ട നിന്‍റെ എഴുത്തിനെയത് ബാധിക്കും. എല്ലാവരോടും ഒരു ഹലോവിൽ ബന്ധം ഒതുക്കിയാൽ മതി. ആരുടെയും കൂടെയിരുന്ന് ആരുടേയും കുറ്റമൊന്നും പറയണ്ട.”

പതിയെ പതിയെ രാഖി എല്ലാവരുമായും പരിചയത്തിലായി. മനീഷയിൽ ആദ്യമൊന്നും ഒരു കുഴപ്പമുള്ളതായി അവൾക്ക് തോന്നിയതേയില്ല. മാത്രവുമല്ല രാഖി ആരുടേയും വ്യക്‌തിപരമായ കാര്യത്തിലൊന്നും ഇടപെടാറുമില്ല. അതുകൊണ്ട് അവൾക്ക് ആരുമായും സ്വതന്ത്രമായി ഇടപഴകാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. ഇതിനിടെ അവൾ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. മനീഷ രജനിയും സജ്ഞനയുമാ യൊക്കെ വളരെയടുപ്പം പുലർത്തുന്നത്. സജ്ഞന രാഖിയുടെ ഫ്ളാറ്റിന് തൊട്ട് മുകളിലായുള്ള ഫ്ളോറിലായിരുന്നു താമസം. രജനിയാകട്ടെ ശിവാനി താമസിച്ചിരുന്ന ഫ്ളാറ്റിന് തൊട്ട് താഴെയും. അതായത് എല്ലാ വേസ്റ്റുകളും തനിക്ക് ചുറ്റുമായിരുന്നുവെന്ന് അതോർത്ത് രാഖിയ്ക്ക് മനസ്സിൽ ചിരി പൊട്ടി.

മനീഷയുടെയും സജ്ഞനയുടെയും രജനിയുടെയും നിസ്സഹകരണ സ്വഭാവം അനാമിക അപ്പാർട്ട്മെൻറിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യമായിരുന്നു.

രാഖി താമസം തുടങ്ങി ഏതാനും മാസം കഴിഞ്ഞായിരുന്നു ആ സംഭവമുണ്ടായത്. ഒരു ദിവസം രാവിലെ പാൽക്കാരൻ ഡോർബെല്ല് മുഴക്കിയത് കേട്ട് വാതിൽ തുറന്ന് വന്ന രാഖി വാതിലിന് തൊട്ട് മുന്നിൽ നായ കാഷ്ഠം കണ്ട് അരിശപ്പെട്ടു. രാവിലെ തന്നെ അറപ്പുളവാകുന്ന കാര്യം കണ്ട് ആർക്കാണ് ദേഷ്യം തോന്നാത്തത്. അവൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് അടിമുടി വിറച്ചു. പാൽ വാങ്ങി അവൾ അകത്തു പോയി. അന്ന് സ്വീപ്പറിന്‍റെ കാലുപിടിച്ച് അവളത് വൃത്തിയാക്കിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്ത് പറയാൻ അതിനു ശേഷം അത് പതിവായി.

ഒരു ദിവസം അരിശം മൂത്ത രാഖി നേരെ എതിർവശത്ത് താമസിക്കുന്ന ശിവാനിയുടെ ഡോർബെൽ മുഴക്കി. പുറത്ത് വന്ന ശിവാനി അവളെ ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ നോക്കി. “ശിവാനി, ആരാ നായയെ വളർത്തുന്നത്. എല്ലാ ദിവസവും നായ ഞങ്ങളുടെ ഡോറിന് മുന്നിൽ കാഷ്ഠിക്കുകയാ… നായയെ കൊണ്ട് വല്യ ശല്യമായിരിക്കുകയാ.” രാഖി അൽപം ദേഷ്യത്തോടെയാണ് പറഞ്ഞത്.

അതിന് മറുപടിയെന്നോണം ശിവാനിയുടെ മുഖത്ത് പരിഹാസം കലർന്ന ചിരിയാണ് വന്നത്.

“മനീഷയാ നായയെ വളർത്തുന്നത്. രാവിലെ അതിനെ അഴിച്ച് പുറത്ത് വിടും. നായ താഴെ പോകുന്നോ മുകളിൽ പോകുന്നോ എന്നൊന്നും പിന്നെ നോക്കുകയേയില്ല. ആ നായ എനിക്കും ശല്യമായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവരത് വലിയ പ്രശ്നമാക്കും.”

എന്തോ ആലോചിച്ച ശേഷം രാഖി താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി. മനീഷയുടെ ഫ്ളാറ്റിലെ ഡോർബെല്ലിൽ വിരലമർത്തി. വാതിൽ തുറക്കുന്നത് വരെ അവൾ മുഖത്ത് ശാന്തത വരുത്തി കാത്തിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തെത്തിയ മനീഷയെ നോക്കി രാഖി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഹലോ മനീഷ”

“രാഖി… വാ അകത്തു വാ..”

“അയ്യോ… ഞാനിപ്പോ ഇരിക്കാൻ വന്നതല്ല. ചെറിയ പ്രോബ്ളം പറയാൻ വന്നതാ. നിങ്ങൾ വളർത്തുന്ന നായ എന്നും രാവിലെ എന്‍റെ ഡോറിന് മുന്നിലാ കാഷ്ഠിക്കുന്നത്. എനിക്കെന്നും ഇത് വൃത്തിയാക്കേണ്ടി വരുന്നു. അത് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കുകയാ. അതിനെ എന്നും പുറത്ത് നടക്കാൻ കൊണ്ടു പോവുകയാണെങ്കിൽ എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാകില്ല. നായയ്ക്കും അത് നല്ലതായിരിക്കും.”

അത് കേട്ടപാടെ മനീഷയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു.

“രാഖി, നിങ്ങളത് നേരിൽ കണ്ടപോലെയാണല്ലോ പറയുന്നത്. ഈ അപ്പാർട്ടുമെൻറിൽ എനിക്ക് മാത്രമല്ല നായയുള്ളത്.”

മനീഷയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നതോടെ രാഖി സങ്കോചത്തോടെ ചുറ്റിലും നോക്കി. സമീപത്തുള്ള ഫ്ളാറ്റുകാർ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് തലനീട്ടി. എല്ലാ കണ്ണുകളിലും ആകാംക്ഷ. “ചിലപ്പോൾ മറ്റേതെങ്കിലും നായയായിരിക്കും മനീഷ” എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ച് രാഖി അവിടെ നിന്നും വലിഞ്ഞു. അതിനു ശേഷം രാഖിയെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കടന്നു പോകുമായിരുന്നു. താൻ എന്തോ വലിയ തെറ്റ് ചെയ്‌തതെന്ന പോലെയായിരുന്നു അവളുടെ പെരുമാറ്റം. ശിവാനി പറഞ്ഞത് എത്ര സത്യമാണ്.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഉറക്കമെണീറ്റ രാഖി ടോയ്‍ലെറ്റ് ഫ്ളഷ് ജാം ആയിരിക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്. ഫ്ളഷിൽ നിന്നും വെള്ളം താഴോട്ട് പോകുന്നില്ല. വെള്ളം ടോയ്‍ലെറ്റിൽ നിറഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകുകയായിരുന്നു. രാഖി താഴത്തെ ഫ്ളോറിൽ പോയി മനീഷയോടും മുകളിലെ ഫ്ളാറ്റിൽ താമസിക്കുന്ന സജ്ഞനയുടെ ഭർത്താവിനോടും തൽക്കാലം അവരുടെ ടോയ്‍ലെറ്റ് ഉപയോഗിക്കരുതെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു. നേരത്തെ തന്നെ രാഖിയോട് ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്ന മനീഷ ഇക്കാര്യമറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നു കൂടി ദേഷ്യത്തിലായി.

“ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെയൊരു പ്രോബ്ളവും ഇല്ല. നിങ്ങളുടെ ടോയ്‍ലെറ്റിനാ കംപ്ലയിന്‍റ്. പോയി നോക്കൂ.” മനീഷ നീരസത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ കാരണമാണ് പ്രശ്നമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ മനീഷ. ഏതോ മീഡിൽ പോർഷനിലാ പ്രശ്നം. സുമിത് പ്ല്ലമ്പറിനെ വിളിക്കാൻ പോവുകയാ. നിങ്ങൾക്ക് കുറച്ച് നേരം ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാകും. പ്ലമ്പർ ഇവിടെയും വന്ന് ചെക്ക് ചെയ്യുമല്ലോ. എവിടെയാണ് പ്രശ്നമെന്ന് അയാൾ കണ്ടുപിടിക്കട്ടെ.”

“എനിക്കൊന്ന് പുറത്ത് പോകേണ്ടതുണ്ട്. ഇന്നിവിടെ ഞാൻ കാണില്ല.” മനീഷ ഒഴികഴിവ് കണ്ടെത്തി.

“അയ്യോ, അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ താക്കോൽ എനിക്ക് തന്നിട്ട് പോയ്ക്കോ. ഞാൻ ശരിയാക്കിച്ചോളാം.”

“അതെങ്ങനെ ശരിയാകും. പ്ലമ്പർ എങ്ങനെയുള്ള ആളാണെന്ന് ആർക്കറിയാം.” മനീഷ നീരസത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ മനീഷ പ്ലമ്പറിനെ ടോയ്‍ലെറ്റ് കാണിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ. ഈ പ്രശ്നം സോൾവ് ചെയ്യണം. എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ നന്നാക്കിക്കണമല്ലോ.” എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് രാഖി മുകളിലേക്ക് കയറി പോയി.

ആ ദിവസം മനീഷയുടെ ഭർത്താവ് രോഹിത് ഫ്ളാറ്റിൽ തങ്ങി. പ്ലമ്പർ എത്തി. മനീഷയുടെ ഫ്ളാറ്റിലെ പൈപ്പിലായിരുന്നു പ്രശ്നം. അയാൾ വളരെ പാടുപെട്ട് അത് ശരിയാക്കി. എന്നാൽ മനീഷയ്ക്ക് രാഖിയോടുള്ള ദേഷ്യവും വെറുപ്പും അതോടു കൂടി വർദ്ധിച്ചു. ശിവാനിയുടെ ഫ്ളാറ്റിന് തൊട്ട് താഴെയുള്ള ഫ്ളാറ്റിൽ താമസിക്കുന്ന രജനിയും ഒട്ടും പിന്നിലല്ലായിരുന്നു. ശിവാനി അവരോട് മൂന്നുപേരോടും ഇടയ്ക്ക് പിണങ്ങുന്നത് പതിവായിരുന്നു. പിന്നെ അതിവേഗം ഇണങ്ങുകയും ചെയ്യും.

പക്ഷേ രാഖിയ്ക്ക് അതിനൊന്നും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവരോട് കലഹിക്കാനും പിന്നീട് അവരുടെ ഓരോ കുറ്റം പറയാനും മറ്റൊരിക്കൽ അവർക്കൊപ്പമിരുന്ന് ചായ കുടിക്കാനും രാഖിയ്ക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം വെയ്സ്റ്റ് എടുക്കാൻ വരുന്നവർ രാഖിയുടെ ഫ്ളാറ്റിന് മുന്നിൽ വച്ചിരുന്ന വെയ്സ്‌റ്റ് കൂട എടുത്തു കൊണ്ടു പോയി രജനിയുടെ ഫ്ളാറ്റിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടു വച്ച് മറന്നു. രജനി അത് കണ്ട് ഉച്ചത്തിൽ ബഹളം വയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഏത് ധിക്കാരിയാ ഇത് ചെയ്‌തത്. നാണമില്ലേ…. വിവരമില്ലാത്തവർ.” പുറത്തെ ഒച്ചയും ബഹളവും കേട്ട് രാഖി പുറത്തു വന്നു നോക്കി.

വാതിലിന് മുന്നിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന വെയ്സ്റ്റ് കൂട കണ്ട് അത് തങ്ങളുടേതാണെന്ന് രാഖി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് അവൾ താഴേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി കൂട പൊക്കിയെടുത്തു. “സോറി രജനി, വെയ്സ്റ്റ് എടുക്കുന്നവർ ഇവിടെ മറന്ന് വച്ചതാകും.” പക്ഷേ അതൊന്നും കേട്ടിട്ട് ശാന്തമാകാതെ രജനിയുടെ മുഖം ഒന്നു കൂടി വലിഞ്ഞു മുറുകി. ദേഷ്യമടക്കാനാവാതെ അവൾ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് രാഖിയെ അപമാനിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

അപ്പാർട്ടുമെന്‍റിൽ ആഘോഷിക്കുന്ന ദീപാവലിയും ക്രിസ്മസും ന്യൂ ഇയർ പരിപാടികളൊക്കെ രാഖിയ്ക്ക് വലിയ ഇഷ്‌ടമായിരുന്നു. അതെല്ലാം അവൾ നന്നായി ആസ്വദിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ഇത്തരത്തിലുള്ള ചെറിയ വേദനകൾ അവളെ ആഴത്തിൽ മുറിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. സുമിത് രാഖിയെ ആവുന്നതും പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“എനിക്ക് ഫ്ളാറ്റിൽ ജീവിക്കാൻ ഒട്ടും ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഇവിടെ വന്ന സ്‌ഥിതിയ്ക്ക് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കണം. ശിവാനിയും ഇവിടെ താമസിക്കുന്നില്ലേ. ഇത്രയും സെൻസിറ്റീവ് ആകേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ല. എല്ലാവരും നമ്മളെ പോലെയാകണമെന്ന് കരുതുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ. മാക്സിമം ആരേയും വാക്കു കൊണ്ടും പ്രവർത്തി കൊണ്ടും നോവിക്കാൻ പോകരുത്. അത്രയേയുള്ളൂ.”

“പക്ഷേ… എന്നാലും സുമിത്. വരുമ്പോഴും പോകുമ്പോഴും അവരുടെ വീർപ്പിച്ച മുഖം കാണുകയെന്നത് അത്ര സുഖമുള്ള കാര്യമല്ല. കുറച്ച് ദിവസമാണെങ്കിൽ കുഴപ്പമില്ല. എന്തെങ്കിലും കുഞ്ഞ് കാര്യത്തിനും മൂന്നുപേരും വഴക്കടിക്കും. പിന്നെ മിണ്ടുകയേയില്ല. ഫ്ളാറ്റായതു കൊണ്ട് ആരോടും മിണ്ടാതിരിക്കാനും ആവില്ലല്ലോ.”

ഇങ്ങനെയുള്ള ചെറിയ സുഖദുഃഖങ്ങളിലൂടെ ജീവിതം കടന്നു പോയി കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു വർഷം കടന്നു പോയി. സുമിതിന് പ്രൊമോഷൻ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ 16 കുടുംബത്തിൽ നിന്നും 16 സ്ത്രീകളെ രാഖി ടീ പാർട്ടിയ്ക്കായി ക്ഷണിച്ചു. മനീഷയും രജനിയും സജ്ഞനയുമൊഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാവരും ടീ പാർട്ടിയ്ക്കായി എത്തി. വന്നവർ അവർ വരാത്തതിന്‍റെ കാരണമാരാഞ്ഞതു കൊണ്ട് രാഖി മടിച്ചാണെങ്കിലും അവർക്കിടയിലുണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു.

ശിവാനിയ്ക്ക് അവരുടെ ഇണക്കവും പിണക്കവുമൊന്നും പ്രശ്നമല്ലായിരുന്നു. നല്ല ഇണക്കത്തിലാണെങ്കിൽ ശിവാനി അവരോട് നന്നായി സംസാരിക്കും. എന്നാൽ പിണങ്ങിയിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ അവരെ നോക്കാതെ കടന്നു പോകും. ഇതൊക്കെ എന്ത് എന്ന ഭാവമായിരുന്നു അവൾക്ക്. രജനിയുടെ വീട്ടിൽ ഗസ്റ്റ് ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒച്ചയും ബഹളവുമൊക്കെ കേൾക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.” ഒരു ദിവസം ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ രാഖി സുമിതിനോട് പറഞ്ഞു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ഡോർബെൽ 3-4 പ്രാവശ്യം മുഴങ്ങി.

“ആരാ ഇത്രയും രാവിലെ…” എന്നു പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് ഇരുവരും കൂടി വാതിലിന് നേരെ നടന്നു.

പുറത്ത് രജനിയുടെ വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരിയായിരുന്നു.

“മാഡം, വേഗം താഴെയൊന്ന് വരാമോ.. അവിടുത്തെ ചേച്ചിയുടെ അമ്മായിയച്‌ഛൻ മരിച്ചു പോയി.

“ങ്ഹേ…? അമ്മായിയച്ഛൻ വന്നിരുന്നോ?”

“അതെ, വേഗം വരൂ. രാത്രിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് പെട്ടെന്ന് അസുഖം വന്നു. സാറ് ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടു പോയെങ്കിലും മരിച്ചു പോയി. സാറ് ഇപ്പോഴും ആശുപത്രിയിലാ. സുമിതും രാഖിയും തിടുക്കപ്പെട്ട് കോണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങി രജനിയുടെ ഫ്ളാറ്റിൽ ചെന്നു. അകത്ത് അമ്മായിയമ്മയും മരുമകളും ഏങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. രാഖി അവരുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഇരുവരെയും ചേർത്ത് പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും മൃത ശരീരം കൊണ്ടു വന്നു. ഫ്ളാറ്റ് ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. രാഖി രജനിയുടെ രണ്ട് കുട്ടികളുടെയും ചുമതല സ്നേഹപൂർവ്വം ഏറ്റെടുത്തു. അവർ കുട്ടികളെ സ്വന്തം ഫ്ളാറ്റിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടു വന്നു. അവർക്ക് പറ്റാവുന്ന എല്ലാ സഹായങ്ങളും രജനിയ്ക്കും കുടുംബത്തിനായും 16 ദിവസം ചെയ്‌തു കൊടുത്തു. ഏറെ സങ്കീർണ്ണമായ ഘട്ടത്തിൽ രാഖിയും സുമിത്തും ചെയ്‌ത സഹായ സഹകരണങ്ങൾ രജനിയുടെ മനസ്സിനെ സ്പർശിച്ചു. അതിനു ശേഷം അവൾ മനീഷയേയും സജ്ഞനയേയും വകവയ്ക്കാതെ രാഖിയുമായി നല്ല സൗഹൃദത്തിലായി.

സജ്ഞനയുടെ മകൻ മോഹിതും മനീഷയുടെ മകൾ ഖുശിയും ഒരേ സ്ക്കൂളിലാണ് പഠിച്ചിരുന്നത്. അവർ ഒരേ ഓട്ടോറിക്ഷയിലാണ് സ്ക്കൂളിലേക്ക് പോയി വന്നിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം സുമിതിന് അവധിയായിരുന്നതിനാൽ രാഖിയും സുമിതും സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി മാർക്കറ്റിൽ നിന്നും മടങ്ങവെ റോഡിൽ ആൾ ക്കൂട്ടം കണ്ട് കാർ നിർത്തിയ ശേഷം ഒരു വഴിപോക്കനോട് കാര്യമന്വേഷിച്ചു.

“ഒരു ആക്സിഡൻറാ, ഓട്ടോറിക്ഷയെ കാറിടിച്ചു. റിക്ഷയിൽ 2 കുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നു.”

“അയ്യോ… കുട്ടികൾക്ക് കുഴപ്പമെന്തെങ്കിലും”

“പരിക്ക് പറ്റിയിട്ടുണ്ട്.”

സുമിത് വേഗം തന്നെ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ആക്സിഡന്‍റ് നടന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു. പരിക്കേറ്റ് മോഹിതും ഖുശിയും റോഡിലിരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു. റിക്ഷാ ഡ്രൈവറും കാറുകാരനും തമ്മിൽ പൊരിഞ്ഞ തർക്കം!

“നിങ്ങൾ ഇവിടെ കലഹിക്കുകയാണോ കുട്ടികൾക്ക് പരിക്ക് പറ്റിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ. നിങ്ങളത് കാണുന്നില്ലേ, ഇവരെ ഉടൻ ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കണം.” സുമിത് ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരനോട് കയർത്തു.

ഓട്ടോ ഡ്രൈവർക്ക് സുമിതിനെ നല്ല പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു.

“സാറേ, ഇത് കണ്ടില്ലേ… എന്‍റെ ഓട്ടോറിക്ഷ പൂർണ്ണമായും തകർന്നിരിക്കുന്നു. അതിന്‍റെ നഷ്ടപരിഹാരം വാങ്ങാതെ ഞാൻ പോകില്ല.”

“കുട്ടികൾക്ക് എന്തെങ്കിലും അപകടം പറ്റിയാലും അല്ലേ” സുമിത് അരിശത്തോടെ അയാളോട് കയർത്തു.

“ഞാൻ കുട്ടികളെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടു പോവുകയാ,” എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് സുമിത് ഇരുവരേയും കാറിനടുത്തേക്ക് കൊണ്ടു വന്നു. ഇത് കണ്ട് രാഖി കാറിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി.

“എന്തു പറ്റി ഇവർക്ക്?”

“കണ്ടില്ലേ… ആ ഓട്ടോക്കാരൻ അവിടെ തർക്കിച്ച് നിൽക്കുവാ നമുക്കിവരെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കാം. നീ ഉടനെ തന്നെ മനീഷയേയും സജ്ഞനയേയും ഫോൺ ചെയ്‌ത വിവരമറിയിക്ക്. ആശുപത്രിയിൽ വരാൻ പറ.” അവർ ഇരുവരും ചേർന്ന് കുട്ടികളെ കാറിൽ കയറ്റി ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു.

അവരുടെ മാതാപിതാക്കൾ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും മോഹിതിന്‍റെ തലയിൽ സ്റ്റിച്ചും ഖുശിയുടെ കയ്യിൽ പ്ലാസ്റ്ററും ഇട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവർ കൃതജ്ഞതയോടെയും ലജ്ജയോടെയും സുമിതിനെയും രാഖിയേയും നോക്കി.

“നിന്‍റെ കൂട്ടുകാരികൾ തൽക്കാലം ഇക്കാര്യത്തെ ചൊല്ലി വഴക്കടിക്കുകയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.” സുമിത് ചെറുചിരിയോടെ രാഖിയോട് പറഞ്ഞു.

“ങ്ഹാ കുറച്ച് ദിവസം നല്ല സ്നേഹവും സഹകരണവുമൊക്കെയായിരിക്കും. കുട്ടികളുടെ മുറിവ് ഉണങ്ങും വരെ.”

“ങ്ഹാ അത് ശരിയാ. കുറച്ച് ദിവസം ടെൻഷനൊന്നും ഇല്ല.” രാഖി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ഇപ്പോൾ എല്ലാ നല്ല രീതിയിൽ നടന്നു പോകുന്നുണ്ട്. ശിവാനിയും സജ്ഞനയും മനീഷയും നടക്കാൻ പോകുമ്പോഴൊക്കെ രാഖിയോട് സന്തോഷപൂർവ്വം സംസാരിക്കാറുണ്ട്. തമാശകൾ കൈമാറാറുണ്ട്. എല്ലാം സ്വസ്ഥമായി പോകുന്നു.

അങ്ങനെ 2 മാസം കടന്നു പോയി. ഒരു ദിവസം പതിവുപോലെ രാഖി പാൽക്കാരനിൽ നിന്നും പാൽ വാങ്ങാനായി വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി നായ കാഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. വീണ്ടും അറപ്പുളവാക്കുന്ന കാഴ്ച! രാഖിയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് അരിശം കയറി. ഇനി എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ മനീഷയ്ക്ക് പഴയതു പോലെ ദേഷ്യമാകും. ഇനി പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ ദിവസവും നായയുടെ വിസർജ്ജ്യം വൃത്തിയാക്കേണ്ടി വരും. പിറ്റേന്ന് കുറച്ച് നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് രാഖി വാതിൽ തുറന്നിട്ട് വാതിലിന് അടുത്തായി ഇരുന്നു. നായ വരികയാണെങ്കിൽ അതിനെ നേരിട്ട് കാണാമല്ലോ. അല്പ സമയം കഴിഞ്ഞില്ല പ്രശ്നക്കാരനായ വില്ലൻ സാക്ഷാൽ മനീഷയുടെ നായ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. നായ അവിടെ വന്ന് നിന്നില്ല അതിനു മുമ്പേ രാഖി ഒച്ചവച്ചും ചീത്ത വിളിച്ചും അതിനെ ഓടിച്ചു വിട്ടു.

അപ്പോഴേക്കും പാൽക്കാരനും എത്തി. രാഖി പാൽക്കാരനിൽ നിന്നും പാൽ വാങ്ങിച്ച ശേഷം അയാളെ പ്രത്യേകം ഓർമ്മപ്പെടുത്തി.

“സഹോദരാ, താഴത്തെ ഫ്ളോറിലെ മനീഷയോട് പറഞ്ഞേക്കൂ നായ വീണ്ടും ഇവിടെ വന്ന് കാഷ്ഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയെന്ന്.” പിറ്റേദിവസം രാഖി താഴെ ലോണിൽ നടക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ മനീഷ പഴയതു പോലെ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കടന്നു പോയി.

“ഇനി സജ്ഞനയും രജനിയും ഇത് തന്നെ ചെയ്യും. എന്നോർത്തു കൊണ്ട് രാഖി നടപ്പ് തുടർന്നു. അവൾ മനസ്സിൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു. ഇനി ആരേയും വകവയ്ക്കാതെ തന്‍റേതായ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കും.

“സുമിത് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതാണ് ശരി. എനിക്കും ഇവിടുത്തെ താമസം ഇഷ്‌ടമല്ലാതായിരിക്കുന്നു. നമുക്ക് ഈ ഫ്ളാറ്റ് വിറ്റിട്ട് എവിടെയെങ്കിലും ഒരു നല്ല വീട് വാങ്ങാം.” രാത്രിയായപ്പോൾ രാഖി സുമിതിനോട് പറഞ്ഞു.

സുമിത് അൽപനേരം രാഖിയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. “ശരിയാണ്, നാളെ തന്നെ ഏതെങ്കിലും പ്രോപ്പർട്ടി ഡീലറെ കണ്ട് കാര്യം പറയാം.”

സുമിതിന് ഏറെ കാലമായി കിഡ്നി സ്റ്റോണിന്‍റെ അസുഖമുള്ളതിനാൽ ദീർഘകാലമായി മരുന്ന് കഴിക്കുന്നു. ഡോക്ടർ ഏറെ നാൾ മുമ്പ് ഓപ്പറേഷന് നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്‌തിരുന്നു. പല തിരക്കുകൾ കാരണം ഓപ്പറേഷൻ നീണ്ടു പോയി. എന്നാൽ വേദന കടുത്തതോടെ ശസ്ത്രക്രിയയല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ നിർദ്ദേശിച്ചു. ഒടുവിൽ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്യേണ്ട ദിവസം അടുത്തു. സുമിത് ഓഫീസിൽ നിന്നും നീണ്ട അവധിയെടുത്തു.

അവരുടെ കുട്ടികൾ അത്ര ചെറുതല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും അവരുടെ ഭക്ഷണ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാവശ്യമായിരുന്നു. സുമിതിന്‍റെ ഓപ്പറേഷൻ വിവിരം രാഖി ശിവാനിയോട് മാത്രം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ വാർത്ത ശിവാനിയിൽ നിന്നും അനാമിക അപ്പാർട്ടുമെന്‍റ് മുഴുവനും വ്യാപിച്ചു.

സുമിത് ശസ്ത്രക്രിയക്കായി ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റായി. അനാമിക അപ്പാർട്ടുമെന്‍റിലെ മുഴുവനാളുകളും സ്വന്തം സമയം ക്രമീകരിച്ച് ആശുപത്രിയിൽ സുമിതിന് കൂട്ടിരുന്നു. സുമിതിന്‍റെ ഓപ്പറേഷൻ വിജയകരമായി നടന്നു. ആശുപത്രി വാസത്തിലായിരുന്ന സുമിതിനും രാഖിയ്ക്കുള്ള ഭക്ഷണം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്നും കുട്ടികൾ എവിടെ നിന്നാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതെന്നും, ആരാണ് അവർക്ക് ടിഫിനൊരുക്കി സ്ക്കൂളിലേക്ക് അയക്കുന്നതെന്നും ജോലിക്കാരിയെ കൊണ്ട് ഫ്ളാറ്റിലെ ജോലിയെടുപ്പിക്കുന്നതാരാണെന്നൊന്നും ആലോചിക്കാനുള്ള സമയമൊന്നും രാഖിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ എല്ലാ ജോലിയും പതിവ് തെറ്റാതെ തുടർന്നു. ശിവാനിക്കൊപ്പം രജനിയും സജ്ഞനയും മനീഷയും മുന്നിട്ടിറങ്ങി എല്ലാം ചെയ്‌തു കൊണ്ടിരുന്നു. ആർക്കും അക്കാര്യത്തിൽ നീരസവും മടുപ്പും ഉള്ളതായി തോന്നിയതേയില്ല.

ആശുപത്രി വാസം കഴിഞ്ഞ് സുമിത് വീട്ടിലെത്തി. കുറച്ച് ദിവസത്തെ വിശ്രമത്തിനു ശേഷം വീണ്ടും സുമിത് ഓഫീസിൽ പോയി തുടങ്ങി. എന്നാൽ ഇതിനിടെ എപ്പോഴോ രാഖിയുടെ ചിന്ത മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി ഇവിടെ നിന്നും താൻ എങ്ങോട്ടേക്കും പോകുന്നില്ല. അനാമിക അപ്പാർട്ടുമെന്‍റിൽ എല്ലാവർക്കും ഒപ്പമുള്ള താമസം ചെറിയ സുഖ ദുഃഖങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്. ഒരു കുടുംബമായാൽ ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും ഉണ്ടാവുകയില്ലേ രാഖി ഓർത്തു. എവിടെ പോയി താമസിച്ചാലും മനസ്സിന് വേദനയുണ്ടാക്കുന്ന എന്തെങ്കിലുമൊരു കാര്യം ഉറപ്പായും ഉണ്ടാകും. പുതിയ തീരുമാനത്തിൽ നിന്നും സുമിതിനെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനമെടുത്തു. ശിവാനിയുടെ നയമാണ് ശരി. എല്ലാവർക്കുമൊപ്പമായും എന്നാൽ നിശ്ചിത അകലത്തിലും കഴിയണം. ഈ പുതിയ വഴിയിലൂടെ രാഖി സഞ്ചരിച്ചു തുടങ്ങി.

എപ്പോഴത്തെയും പോലെ ഇന്നു വൈകുന്നേരവും ഫാൻസി നമ്പറുള്ള മേഴ്സിഡസ് കാർ ലഖ്നൗവിലെ ഏറ്റവും മുന്തിയ സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിനു മുമ്പിൽ വന്നു നിർത്തി. ഹേമന്ദ് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ഹോട്ടലിലലെ ഫുഡ് കോർട്ടിലേയ്ക്ക് കയറി. ഫ്രണ്ട് ഓഫീസിലുള്ളവർ അയാളെ ബഹുമാനത്തോടെ വണങ്ങി. അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഹേമന്ദ് ചുറ്റിലും നോക്കി. ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരിടത്ത് ഇരുന്നു. അയാളുടെ തൊട്ട് മുന്നിലെ സീറ്റിൽ ഒരു സുന്ദരി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഫ്രൂട്ട് ജ്യൂസ് കഴിക്കുന്നത് ഹേമന്ദ് ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കി. വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന കരിഷ്മ അവൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ അവളുടെ അരികിൽ ചെന്ന് ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് ഇവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചു.

“ഇരുന്നോളൂ” അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ ഹേമന്ദ് ഡ്രിങ്ക് ഓഫർ ചെയ്‌തു.

“നോ, സ്ട്രിക്റ്റിലി നോ. ഐ ഡോണ്ട് ടേക്ക് വൈൻ” അവൾ വിദേശ ഉച്ചാരണത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ഇവർ വിദേശത്ത് സെറ്റിൽഡ് ആണെന്ന് ഹേമന്ദിന് മനസ്സിലായി.

നാടും പേരും ചോദിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ അവൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. “ഞാൻ കാനഡയിലാണ് താമസിക്കുന്നത്. അവിടെ എല്ലായ്പ്പോഴും വൈൻ ഓഫർ ചെയ്യുന്നത് ഒരു സാധാരണ കാര്യമാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ മദ്യപിക്കാറില്ല. ആൽക്കഹോൾ വിരോധിയാണ്.”

“നിങ്ങളുടെ പേര്?” ഹേമന്ദ് ചോദിച്ചു.

“പേരറിഞ്ഞിട്ട് എന്തു ചെയ്യാനാണ്? ഞാൻ ഏതാനും മാസം ഇന്ത്യയിൽ കഴിയാൻ വന്നതാണ്. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കകം മടങ്ങിപ്പോവും. എല്ലാ വൈകുന്നേരവും ഒന്നു റിലാക്‌സ് ചെയ്യാനായി ഇവിടെ വരാറുണ്ട്. ഇത്രയും വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞാൽ മതിയോ?” അവൾ വാച്ച് നോക്കിയ ശേഷം പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു.

“പ്ലീസ്, കുറച്ചു നേരം കൂടി ഇരിക്കൂ. എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്. എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. നിങ്ങൾ എന്നെ വല്ലാതെ ഇംപ്രസ് ചെയ്‌തു” ഹേമന്ദ് പറഞ്ഞു.

മോഡേൺ സ്റ്റൈലിൽ സാരിയണിഞ്ഞ അവൾ ഒരു നിമിഷം എന്തോ ആലോചിച്ച ശേഷം അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.

“പ്രിയ എന്നാണ് എന്‍റെ പേര്. എൻആർഐ ആണ്. ഇന്ത്യയിൽ ഗസ്റ്റ് ആയി വന്നതാണ്. ചുറ്റി കറങ്ങാനായി. ഇവിടെ എന്‍റെ മുത്തച്ഛൻ ഉണ്ട്. അദ്ദേഹത്തെ കാണാനായി വന്നതാണ്. എന്‍റെ രക്ഷിതാക്കൾ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കാനഡയിലേയ്‌ക്ക് കുടിയേറിയതാണ്. അവരവിടെ സർക്കാർ സ്ക്കൂളിൽ ടീച്ചർമാരാണ്.”

ഇത്രയും പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് അവൾ വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഹേമന്ദ് പറഞ്ഞു. “ആയിക്കൊട്ടെ ഞാൻ നിങ്ങളെ മുത്തച്ഛന്‍റെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വിടാം. എന്നെ വിശ്വസിക്കാം. പ്രയാസമാണെങ്കിൽ മുത്തച്ഛന്‍റെ അനുവാദം വാങ്ങിക്കോളൂ. സൂപ്പർ ഇൻഡസ്ട്രീസിന്‍റെ മുതലാളിയുടെ വണ്ടിയിലാണ് വീട്ടിലേയ്‌ക്ക് വരുന്നതെന്ന് മുത്തച്ഛനോട് പറഞ്ഞോളൂ. ലഖ്നൗവിൽ സൂപ്പർ ഇൻഡസ്ട്രീസ് അറിയാത്തവരായി ആരും ഉണ്ടാവില്ല.”

പ്രിയ അയാളോട് വിസിറ്റിംഗ് കാർഡ് ചോദിച്ചു. അതു വാങ്ങി നോക്കി പേഴ്സിൽ വച്ച ശേഷം ഒന്നിച്ചു പോകാൻ സമ്മതിച്ചു. വണ്ടിയിൽ കയറി ഇരുന്നതും ഹേമന്ദ് ഉത്സാഹഭരിതനായി കാണപ്പെട്ടു. ഒരു അപരിചിതയോട് ഹേമന്ദ് തന്‍റെ സ്വന്തമെന്ന പോലെ ഇടപെടുന്നതെന്തെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. പ്രിയയുടെ വ്യക്‌തിത്വത്തിൽ അത്രയ്ക്കും ഹേമന്ദ് ആകൃഷ്ടനായിപ്പോയിരുന്നു.

വണ്ടിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഹേമന്ദ് കുടുംബ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് നിർത്തി തന്‍റെ ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വണ്ടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി എവിടേക്കാണ് പോവേണ്ടതെന്ന് ഹേമന്ദ് ചോദിച്ചു.

“ഏതാണ് റൂട്ട്?”

ഹേമന്ദ് ചോദിച്ചു.

“അമിനാബാദ്” പ്രിയ ഉടനെ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങളുടെ മുത്തച്ഛൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?” ഹേമന്ദ് നിർത്താതെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

തന്‍റെ മുത്തച്ഛൻ ഇറിഗേഷൻ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്‍റിൽ ആണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അമിനാബാദിൽ ആണ് മുത്തച്ഛന്‍റെ ഫ്ളാറ്റ്.

“വണ്ടി നിർത്താമോ, എന്‍റെ വീട് ഇവിടെ അടുത്ത് തന്നെയാണ്” പ്രിയ പറഞ്ഞു.

“ആയിക്കോട്ടെ ഞാൻ വീട്ടിൽ വിട്ടു തരാം” ഹേമന്ദ് ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“അയ്യോ… വേണ്ട വേണ്ട. ഞാൻ തനിയേ പോയി കൊള്ളാം” പ്രിയ പറഞ്ഞു.

വീണ്ടും കാണാം എന്നൊന്നും ഇരുവരും പറഞ്ഞില്ല. പ്രിയ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി വേഗം റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്തു. ഹേമന്ദ് തന്‍റെ വീട്ടിലേയ്‌ക്ക് കാർ ഓടിച്ചു പോയി. അയാളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അവളായിരുന്നു. ഗേറ്റിൽ പാറാവു നിൽക്കുന്ന വൃദ്ധൻ ഹേമന്ദിനെ കണ്ട് ചോദിച്ചു. “അല്ല സാർ ഇന്ന് വളരെ നേരത്തെയാണല്ലോ.”

ഹേമന്ദ് മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ കാർ പോർച്ചിലേയ്‌ക്ക് കയറ്റി. അമ്മ മുറിയിലായിരുന്നു. ഏക സഹോദരി മകനെ പഠിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഡ്രോയിംഗ് റൂമിലായിരുന്നു.

“ബിനി എന്താ ചെയ്യുന്നേ?” ഹേമന്ദ് ചോദിച്ചു.

ബിനി പക്ഷേ മറ്റൊരു ചോദ്യമാണ് ഉന്നയിച്ചത്” അല്ല ചേട്ടൻ ഇന്ന് നേരത്തെ പോന്നോ? എങ്കിൽ നമുക്ക് പോയി എനിക്കുള്ള ബർത്ത് ഡേ ഗിഫ്‌റ്റ് വാങ്ങി വരാം.”

ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വീട്ടു ജോലിക്കാരി ഒരു ഗ്ലാസ് ആപ്പിൾ ജ്യൂസുമായി വന്നു. ഹേമന്ദ് ജ്യൂസ് കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പത്രം ഒന്ന് ഓടിച്ചു നോക്കി. ബിനിയോട് പറഞ്ഞു“ എങ്കിൽ വേഗം റെഡിയായിക്കോളൂ. നിന്‍റെ സെറ്റ് വാങ്ങാം.”

അവർ ഡയമണ്ട് സെറ്റ് വാങ്ങി മടങ്ങുമ്പോൾ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “അല്ല ചേട്ടാ… ഒരു സെറ്റ് ഞാൻ എന്‍റെ ഇഷ്‌ടത്തിനുള്ളത് എടുത്തു. പക്ഷേ മറ്റൊരു സെറ്റ് ചേട്ടന്‍റെ ഇഷ്‌ടത്തിനുള്ളത് എടുത്തിരിക്കുന്നു. എന്താ കാര്യം ഹെ ഹെ?”

ഇത് കേട്ട് ഹേമന്ദ് ഹൃദയം തുറന്ന് ചിരിച്ചു. അയാൾക്ക് അതിന് കൃത്യമായി ഒരു ഉത്തരം പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വീട്ടുകാർ 2 വർഷമായി കാത്തിരിക്കുന്ന സംഗതി ഉടനെ സംഭവിക്കുമെന്ന് ബിനിക്ക് തോന്നി. ഒരുപാട് വിവാഹലോചനകൾ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ ആൾ ഇപ്പോൾ 18 ലക്ഷം രൂപയുടെ ഡയമണ്ട് സെറ്റ് എന്തിനാണ് വാങ്ങിയത്? തീർച്ചയായും വരാനിരിക്കുന്ന നാത്തൂന് വേണ്ടിയാവും…

വീട്ടിലെത്തിയതും ബിനി ഈ രഹസ്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ എല്ലാവർക്കും വലിയ സന്തോഷമായി. വീട്ടുജോലിക്കാരി സന്തോഷം അടക്കാനാവാതെ അന്ന് സ്പെഷ്യൽ ഭക്ഷണം തന്നെ ഒരുക്കി. ഭക്ഷണ ശേഷം ഒരുപാട് നേരം എല്ലാവരും സംസാരിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ ഹേമന്ദിന് ഉറക്കം വന്നപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും ഉറങ്ങാനായി പോയത്.

നേരം വെളുത്തപ്പോൾ ഒരു മൂളിപ്പാട്ട് പാടികൊണ്ടാണ് ഹേമന്ദിന്‍റെ അച്‌ഛൻ ബെഡ് കോഫി നുണഞ്ഞത്. പകൽ മുഴുവൻ ബിനിയും അമ്മയും കല്യാണത്തിന്‍റെ ഒരുക്കത്തിനെപ്പറ്റി സംസാരിച്ചു. അവൾ ക്ഷണിക്കേണ്ട അതിഥികളുടെ ലിസ്റ്റ് വരെ തയ്യാറാക്കി കളഞ്ഞു.

വീണ്ടും വൈകുന്നേരമായി. അതേ സായാഹ്നം. അതേ റെസ്റ്റോറന്‍റ് പക്ഷേ ഒരുപാട് കാത്തിരിന്നിട്ടും പ്രിയ അവിടെ എത്തിയില്ല. വളരെ നിരാശ നായാണ് ഹേമന്ദ് അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയത്.

അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം ഏറെ വൈകിയാണ് പ്രിയ റസ്റ്റോറന്‍റിൽ എത്തിയത്. അവളെ കണ്ടതും ഹേമന്ദ് ഓടി അടുത്ത് ചെന്നു. എന്നിട്ട് ഹൃദയമിടിപ്പോടെ ചോദിച്ചു“ ഇന്നലെ എന്താണ് വരാതിരുന്നത്?”

“ഞാൻ വരാഞ്ഞതിൽ നിങ്ങൾക്ക് വല്ല ബുദ്ധിമുട്ടും നേരിട്ടോ?” പ്രിയ ഇഷ്‌ടത്തോടെയല്ല സംസാരിച്ചത്.

ഹേമന്ദ് തന്‍റെ മനസ്സിലുള്ളത് അവളോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞു.

“നിന്നെപ്പോലുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെയാണ് ഞാൻ തേടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. എന്‍റെ ലൈഫ് സ്റ്റൈലുമായി മാച്ച് ചെയ്യുന്നത്. എന്‍റെ അമ്മയ്ക്കും അനിയത്തിക്കും നിറയെ സ്നേഹം കൊടുക്കുന്ന ഒരാളെ. ഇന്ത്യൻ മൂല്യങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാൾക്കേ അതിനു കഴിയൂ. സത്യം പറയാല്ലോ. നിന്‍റെ വിവാഹം നടന്നിട്ടില്ലായെങ്കിൽ നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു.”

പ്രിയ ഹേമന്ദിനെ തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു. “എന്നെപറ്റി നന്നായി അന്വേഷിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ എന്തിനാണിങ്ങനെയൊരു തീരുമാനം എടുക്കുന്നത്? നിങ്ങൾക്ക് എന്‍റെ പേരല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അറിയില്ല. നിങ്ങളെപറ്റിയും എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. എനിക്കെന്‍റെ രക്ഷിതാക്കളോടും സംസാരിക്കണം. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വീട്ടുകാരെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്കും ചില സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ട്. വീട്ടുകാരുടെ ഇഷ്‌ടത്തിനെതിരായി ഞാനൊന്നും ചെയ്യില്ല. വിവാഹശേഷം ജീവിതം ഇതുപോലെ സ്മൂത്ത് ആകുമെന്ന് ആർക്കറിയാം?” പ്രിയ പറഞ്ഞു. ആവേശത്തിലായിരുന്നു ഹേമന്ദ്.

“വരൂ നമുക്ക് എന്‍റെ വീട്ടിൽ പോകാം. അവിടെ ഇരുന്ന് ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്താം.”

ഹേമന്ദിന്‍റെ കൂടെ വീട്ടിൽ പോകാൻ പ്രിയ കൂട്ടാക്കിയില്ല. മുത്തച്ഛനൊപ്പം മാത്രമേ വീട്ടിൽ വരൂ എന്ന നിലപാടിലായിരുന്നു പ്രിയ. കാറിൽ കയറി ഇരുന്നപ്പോൾ നാളെ മുത്തച്ഛനുമായി വരാമെന്ന് അവൾ ഹേമന്ദിന് വാക്ക് കൊടുത്തു, എന്നിട്ട് പതിവായിറങ്ങുന്ന സ്‌ഥലത്ത് കാറിറങ്ങി.

അടുത്ത ദിവസം അതേ റസ്റ്റോറന്‍റിൽ. സൂര്യാസ്തമയം മനോഹരമായിരുന്നു. പ്രിയയും അതിസുന്ദരിയായി കാണപ്പെട്ടു. പതിവിലധികം അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയപോലെ. അവളുടെ കൂടെ 20-22 വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനുമുണ്ടായിരുന്നു. ചോദിച്ചപ്പോൾ തന്‍റെ കസിൻ ആണെന്നാണ് പ്രിയ പറഞ്ഞത്. മുത്തച്ഛന് ഓഫീസ് ആവശ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ചെന്നൈയിൽ പോകേണ്ടി വന്നുവത്രേ. ഇനി ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞേ വരൂ. അതാണ് കസിനെയും കൂട്ടി വന്നത്.

ഹേമന്ദ് മിണ്ടാതെയിരുന്നു. പക്ഷേ പ്രിയ ഹേമന്ദിന്‍റെ അസ്‌ഥിയിൽ പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ വിചാരമേയുള്ളൂ അയാൾക്ക്, ഏതുനേരവും. ഇനി ഒരടി പിന്നോട്ട് മാറാൻ അയാൾക്കാവില്ലായിരുന്നു. അവരെയും കൊണ്ട് വീട്ടിൽ പോകാൻ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു.

പ്രിയയെയും കസിനെയും കൊണ്ട് ഹേമന്ദിന്‍റെ വീട്ടിലെത്തി. ബിനിയും അമ്മയും ഗേറ്റിനരികിൽ വന്ന് അവരെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ബിനി പ്രിയയുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടുപ്പോയി.

ഐശ്വര്യമുള്ള എന്നാൽ സ്മാർട്ടായി തോന്നിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ കണ്ട് എല്ലാവർക്കും വലിയ ഇഷ്‌ടമായി. പക്ഷേ ഹേമന്ദിന്‍റെ അച്ഛൻ ഉടനെ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഹേമന്ദിന്‍റെയും ബിനിയുടെയും അമ്മയുടെയും ഇഷ്‌ടത്തിനെതിരായി അച്‌ഛന് ഒന്നും ചെയ്യാനായി കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

നല്ല മരുമകളെ കിട്ടുന്ന സന്തോഷത്തിൽ മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അത്രയും ഉത്സാഹത്തിലായിരുന്നു അവർ. ഹേമന്ദ് വാങ്ങി കൊണ്ടു വന്ന 18 ലക്ഷത്തിന്‍റെ ഡയമണ്ട് സെറ്റ് അമ്മ പ്രിയക്ക് എടുത്ത് അണിയിച്ചു കൊടുത്തു.

വിവാഹ നിശ്ചയത്തെ പറ്റിയുള്ള ചർച്ച വന്നപ്പോൾ പ്രിയ പറഞ്ഞു. “എന്‍റെ രക്ഷിതാക്കൾ അടുത്ത മാസം വരും. ആ സമയത്ത് നടത്താം. അപ്പഴേ അവർക്ക് ഇന്ത്യയിലെത്താൻ കഴിയൂ. ഞാൻ അമ്മയുമായി സംസാരിച്ചിരുന്നു. എന്‍റെ ഇഷ്‌ടമാണ് അവരുടെയും ഇഷ്‌ടം.”

ഹേമന്ദിന് ഒരു ബിസിനസ്സ് ട്രിപ്പിനായി വിദേശത്ത് പോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. തന്‍റെ സ്വപ്നം എത്രയും പെട്ടെന്ന് യാഥാർത്ഥ്യമാകണമെന്ന് ഹേമന്ദ് ആഗ്രഹിച്ചു.

വിവാഹ നിശ്ചയം ഉടനെ വേണമെന്നായിരുന്നു ഹേമന്ദിന്. അതിനാൽ രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ചടങ്ങ് നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരുക്കങ്ങൾ എല്ലാം ഹേമന്ദ് തന്നെ ചെയ്‌തു. പ്രിയയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ആർക്കും തന്നെ പങ്കെടുക്കാനായില്ലെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് മറ്റൊരു ചടങ്ങ് പിന്നീട് നടത്താമെന്നും ഉറപ്പിച്ചു.

ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിലെ ബൊക്കറ്റ് ഹാളിൽ ഹേമന്ദിന്‍റെ കുടുംബക്കാരും 100 അതിഥികളും എത്തി. പ്രിയയെപ്പറ്റിയും അവളണിഞ്ഞ ഡയമണ്ടിനെപ്പറ്റിയും ആളുകൾ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഹേമന്ദ് അവൾക്ക് ഡയമണ്ടിന്‍റെ മോതിരം അണിയിച്ചു.

പ്രിയയും ഒരു വലിയ സ്വർണ്ണ മോതിരം കൈമാറി. ഹേമന്ദിന്‍റെ അമ്മ 25 ലക്ഷം രൂപ വില വരുന്ന ഡയമണ്ട് സെറ്റ് പ്രിയക്കു നൽകി. ഡിന്നറിനു ശേഷം എല്ലാ അതിഥികളും ആശംസകൾ അർപ്പിക്കാനെത്തി. കുറച്ചു സമയത്തിനകം തന്നെ എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞുപോയി. ബിനിയും അമ്മയും ചേർന്ന് ഗിഫ്റ്റായി കിട്ടിയ വസ്‌തുക്കളും ക്യാഷും എണ്ണിതിട്ടപ്പെടുത്തി. ഏകദേശം 5 ലക്ഷം രൂപ ക്യാഷായും 85 ലക്ഷം രൂപ വിലമതിക്കുന്ന ആഭരണങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ബിനി പ്രിയയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അഭിനന്ദിച്ചു. എന്നിട്ട് കിട്ടിയ ഗിഫ്റ്റുകളെല്ലാം ഒരു വലിയ പാക്കറ്റിലാക്കി പ്രിയക്കു നൽകി.

ഹേമന്ദ് പ്രിയയെ കൊണ്ടുവിടാനായി ഡ്രൈവറെ ചട്ടം കെട്ടി. ഗാർഡിനോടും കൂടെ പോകാനായി നിർദ്ദേശിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം ഒന്നിച്ച് ലഞ്ച് കഴിക്കാമെന്ന ഉറപ്പിൽ ഹേമന്ദ് പ്രിയയെ കാറിൽ കയറ്റി വിട്ടു. പ്രിയയ്ക്ക് അയാളോട് വല്ലാത്ത പ്രേമം തോന്നി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അയാളും അത് വായിച്ചെടുത്തു. ബൈ.. അയാൾ പറഞ്ഞു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഹേമന്ദ് ഓഫീസിലെത്തി പ്രധാന ജോലികൾ എല്ലാം പെട്ടെന്ന് തീർത്തു. ഓഫീസ് സ്‌റ്റാഫുകൾ പലരും അയാളുടെ ക്യാബിനിൽ എത്തി അഭിനന്ദിച്ചു. ഹേമന്ദ് മിഠായി വിതരണം ചെയ്യാൻ ഓഡർ നൽകി. അതു കഴിഞ്ഞ് അയാൾ പ്രിയയുടെ വീട്ടിലേക്ക് വണ്ടി വിട്ടു.

20-25 മിനിറ്റിനു ശേഷം അമിനാബാദ് എത്തിയതും ഡ്രൈവർ പ്രിയ സ്ഥിരം ഇറങ്ങാറുള്ള സ്‌ഥലത്ത് വണ്ടി നിർത്തി.

“ഇനി എവിടെക്കാണ് പോകേണ്ടത് സർ?” ഡ്രൈവർ ചോദിച്ചു.

“പ്രിയ മാഡത്തിന്‍റെ വീട്ടിലേയ്‌ക്ക്” ഹേമന്ദ് ഡ്രൈവറെ നോക്കി.

“സാർ, മാഡം സ്‌ഥിരമായി ഇവിടെയാണ് ഇറങ്ങാറുള്ളത്. ഈ വഴിയിലേയ്‌ക്ക് കാർ കയറാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെനാണ് പറയാറ്. വളയ്ക്കാൻ പ്രയാസമാണത്രേ” ഡ്രൈവർ മറുപടി നൽകി.

“മണ്ടത്തരം, നീ മാഡത്തെ വഴിയിലാണോ ഇറക്കി വിടുന്നത്. വിവാഹം നിശ്ചയ ദിവസം ഗാർഡിനെയും കൂടെ വിട്ടിരുന്നു. അവൻ എന്തായാലും കൂടെ പോയി കാണും. അവനെ വിളിച്ചു ചോദിക്കൂ” ഹേമന്ദിന് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഗാർഡ് ബംഗ്ലാവിൽ ഡ്യൂട്ടിയിലായിരുന്നു. അയാൾ ഫോണെടുത്ത് മറുപടി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഒരുപാട് നിർബന്ധിച്ചതാണ് സാർ, പക്ഷേ മാഡം ഒറ്റയ്‌ക്ക് പോയി കൊള്ളാമെന്ന് പലവട്ടം കർശനമായി പറഞ്ഞു. അതിനാൽ വഴിയിൽ വച്ച് ഞാൻ തിരിച്ചു പോന്നു. വീട് ഞാൻ കണ്ടില്ല.”

ഹേമന്ദ് ഉറക്കെ ചോദിച്ചു. “അലവലാതികൾ, ഞാൻ നിന്നെ മാഡത്തിന്‍റെ സുരക്ഷയ്ക്കല്ലെ കൂടെ വിട്ടത്. എന്നിട്ട് ഇടയ്ക്ക് വച്ച് വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്നു. ഞാൻ നിങ്ങളെ രണ്ടാളേയും പിരിച്ചു വിടാൻ പോവുകയാ.”

ഹേമന്ദ് പ്രിയയുടെ ഫോണിലേയ്‌ക്ക് വിളിച്ചു. പക്ഷേ മൊബൈൽ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരുന്നു. അയാൾ ഓഫീസിൽ എത്തിയിട്ട് വീണ്ടും മാറി മാറി വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ലാൻറ് ലൈനിൽ നിന്ന് ട്രൈ ചെയ്തപ്പോൾ കിട്ടി. അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു.

“എന്‍റെ കസിന്‍റെ ആരോഗ്യസ്‌ഥിതി വളരെ മോശമായിരിക്കുകയാണ്. ഡോക്‌ടർ നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ രാത്രി അങ്ങോട്ട്‌ വിളിച്ചോളാം” ഇത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം ഫോൺ കട്ടായി.

ഹേമന്ദിന് ഉറക്കം നഷ്‌ടപ്പെട്ടു. രാത്രി അയാൾ വളരെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. രാവിലെ വ്യായാമം ചെയ്യാൻ പോലും നിൽക്കാതെ അയാൾ അമിനാബാദിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു. വിവാഹ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞ് 6 മണിക്കൂർ പിന്നിട്ടിരുന്നു. പ്രിയയുമായി എല്ലാ സമ്പർക്കവും നഷ്‌ടപ്പെട്ടിരുന്നു.

ഡ്രൈവർ അടയാളം പറഞ്ഞ സ്‌ഥലത്തേയ്ക്ക് ഹേമന്ദ് ഇറങ്ങി നടന്നു. അവിടെ ഫുട്പാത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ചായക്കട ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ ഒരു ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചു. ഇന്ന് എന്തായാലും അവളെ കണ്ടേ പറ്റൂ. കടക്കാരനോട് കുശലം പറഞ്ഞ ശേഷം അയാൾ പ്രിയയുടെ കാര്യം അന്വേഷിച്ചു.

രണ്ട് പ്രാവശ്യം നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ സൂചനകൾ ഉള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി ഇവിടെ കാർ ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടിരുന്നു. അതിൽ കൂടുതലൊന്നും കടക്കാരനും അറിയില്ലായിരുന്നു. ഹേമന്ദ് നിരാശനായി.

“നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലുള്ള അനേകം സ്ത്രീകൾ ഉണ്ട്. പക്ഷേ രാത്രി ആയതിനാൽ മുഖം ശരിക്കും കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം എനിക്കുറപ്പാണ്. ഞാൻ കണ്ട സ്ത്രീ നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വന്ന വണ്ടിയിലാണ് രണ്ട് പ്രാവശ്യവും ഇവിടെ വന്നിറങ്ങിയത്.” കടക്കാരൻ പറഞ്ഞു.

ഹേമന്ദ് കോളനിയിലെ ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലേയ്‌ക്ക് കയറി നടന്നു. രാവിലെ ആയതിനാൽ മിക്കവാറും ആളുകൾ വീട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രിയ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അറിയില്ലെന്നാണ് മിക്കവരും പറഞ്ഞത്. എന്നാൽ വിദ്യാസമ്പന്നനായ ഒരു വൃദ്ധ മൗലവി പറഞ്ഞ കാര്യം കേട്ട് ഹേമന്ദിന്‍റെ കാലിനടിയിൽ നിന്ന് മണ്ണ് ചോർന്ന് പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.

“മോനെ, ഈ കോളനിയിൽ കൂലി വേലക്കാരാണ് അധികവും താമസിക്കുന്നത്. പലരും ചെറിയ ചെറിയ ജോലി ചെയ്യുന്നവർ. ഇവിടെ ഒരിക്കലും ഒരു എൻആർഐ വരാനിടയില്ല. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞപോലെയുള്ള പെൺകുട്ടി ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു സെറ്റപ്പിൽ താമസിക്കുമോ? ഞാനങ്ങനെ ഒരാളെ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുമില്ല. മാത്രമല്ല ഈ തെരുവ് ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. അതിനപ്പുറത്ത് ആൾതാമസമില്ലാത്ത ചതുപ്പാണ്. നിങ്ങൾ തെറ്റായ സ്‌ഥലത്താണ് വന്നതെന്ന് തോന്നുന്നു.”

താൻ ചതിയിൽപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഹേമന്ദിനു തോന്നി തുടങ്ങി. പ്രിയയുടെ വീടിന്‍റെ വിലാസം ഒരിക്കലും ഇതുപോലെയൊരിടത്താവില്ല. ഹേമന്ദ് ഉടനെ കാർ എടുത്ത് റസ്റ്റോറന്‍റിലേയ്‌ക്ക് വിട്ടു.

അവിടെ അടിച്ചു തുടയ്‌ക്കുന്നവർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഹേമന്ദിനെ രാവിലെ തന്നെ കണ്ടതിനാൽ എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് വന്നു. അയാൾക്ക് അവിടെ നിന്ന് ലഭിച്ച വിവരം അയാളുടെ സംശയം ബലപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു.

ഹേമന്ദിന്‍റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് ചില വിവരങ്ങൾ നൽകി.“ മാഡം ആദ്യമായി വന്ന ദിവസം എന്നോട് സൂപ്പർ ഇൻഡസ്ട്രീസിന്‍റെ ഹേമന്ദ് രസ്ത്തോഗി ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ സാറിനെ കാണിച്ചുകൊടുത്തിരുന്നു. പിന്നെ നിങ്ങൾ രണ്ടാളും ഒന്നിച്ചു പുറത്തേയ്ക്ക് പോയപ്പോൾ ഞാൻ കരുതിയത് നിങ്ങൾ നേരത്തെ പരിചയമുള്ളവരാണെന്നാണ്.”

ഇതു കൂടി കേട്ടതോടെ ഹേമന്ദിന്‍റെ തല പെരുക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രിയ എന്തിനോ വേണ്ടി ഒരുങ്ങി പുറപ്പെട്ടതാണെന്ന് മനസ്സിലായി. എല്ലാം പ്ലാൻ ചെയ്ത പരിപാടികൾ ആയിരുന്നു. ഹേമന്ദ് കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഹേമന്ദ് സമനില തിരിച്ചു പിടിച്ച് കാറിൽ കയറി. വീട്ടിലെത്തി അയാൾ എല്ലാവരോടും നടന്ന കാര്യങ്ങൾ വിവരിച്ചു. ഹേമന്ദിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം ഹേമന്ദിന്‍റെ അച്‌ഛൻ സിറ്റി പോലീസ് കമ്മീഷണർക്ക് ഫോൺ ചെയ്‌തു. അവർ സ്റ്റേഷനിലെത്തി പരാതി നൽകി. പോലീസ് ഓഫീസർ ശ്രദ്ധയോടെ എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു. വിവാഹ നിശ്ചയത്തിന്‍റെ ഫോട്ടോകൾ ഹേമന്ദിന്‍റെ അച്‌ഛൻ കമ്മീഷണർക്ക് കൈമാറി. കമ്മീഷണറുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം പ്രിയക്കെതിരെ എഫ്ഐആർ രജിസ്റ്റർ ചെയ്‌തു.

അടുത്ത ദിവസം ഹേമന്ദും അച്‌ഛനും കമ്മീഷണറുടെ ഓഫീസിൽ ചെന്നപ്പോൾ ഡൽഹി ക്രൈംബ്രാഞ്ചിൽ നിന്ന് ഈ സ്ത്രീ ഒരു ഹിസ്‌റ്ററി ചീറ്റർ ആണെന്ന വിവരം കിട്ടിയതായി പോലീസ് ഓഫീസർ പറഞ്ഞു. ഡൽഹി ഇന്‍റർനാഷണൽ എയർപോർട്ടിൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ഈ പെൺകുട്ടി, സംഭവം നടന്ന രണ്ടാം ദിവസം കാനഡയിലേയ്‌ക്ക് കടന്നതായിട്ടാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. ഇത്തരം തട്ടിപ്പുകൾക്കായ് ഇടയ്ക്കിടെ ഇന്ത്യയിൽ വരുന്ന പതിവുണ്ട്. പേരും രൂപവും മാറ്റിയാണ് പുതിയ തട്ടിപ്പിന് ഇറങ്ങുന്നത്. തട്ടിപ്പ് നടത്തിയ ശേഷം വിദേശത്തേയ്ക്ക് കടന്നു കളയും.

കഴിഞ്ഞ വർഷം ജയ്പൂരിൽ നിന്ന് ഇതുപോലെ വിവാഹശേഷം സ്വത്തുക്കൾ അടിച്ചു മാറ്റി കടന്നു കളഞ്ഞിരുന്നു. ഇനിയവർ രക്ഷപ്പെടില്ല. കാരണം റെഡ് അലർട്ട് പുറപ്പെടുവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി ഇന്ത്യയിലെവിടെ വിമാനമിറങ്ങിയാലും പിടിക്കപ്പെടും. കസിന്‍റെ അസുഖ കാര്യം പറഞ്ഞ് ബന്ധം വിഛേദിച്ചത് കടന്നു കളയാനുള്ള ഒരുക്കം നടത്താനായിരുന്നു എന്ന കാര്യം ഹേമന്ദിന് ബോധ്യപ്പെട്ടു.

ഇനി എന്താണ് തുടർ നടപടി? ഹേമന്ദിന്‍റെ അച്‌ഛൻ പോലീസ് ഓഫീസറോട് ചോദിച്ചു. “അവൾ പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ തിരിച്ചറിയാനായി സ്റ്റേഷനിൽ വരേണ്ടിവരും.”

കേസ് നടക്കുകയാണെങ്കിൽ കോടതിയിലും ഹാജരാകേണ്ടി വരുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “അതിനേക്കാൾ ഉപരി പോലിസിന് മൊഴി കൊടുക്കാനും വരണം. കേസാക്കുകയും വേണം.”

“അതായത് പോലീസ് സ്റ്റേഷനും കോടതിയും കയറി ഇറങ്ങണമെന്നർത്ഥം. ബിസിനസ്സ് തിരക്കുകൾ എല്ലാം മാറ്റി വച്ച് ഇതിന്‍റെ പിന്നാലെ പോവുന്നത് എത്രമാത്രം പ്രായോഗികമാണെന്ന് കണ്ടറിയേണ്ടി വരും.”

ഹേമന്ദിന്‍റെ അച്‌ഛൻ പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട് കമ്മീഷണർ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഇതെല്ലാം നിയമത്തിന്‍റെ കാര്യങ്ങളാണ്. അത് നമ്മൾ പാലിച്ചല്ലേ പറ്റൂ. നിയമം നിയമത്തിന്‍റെ വഴിക്ക് നീങ്ങും.” ഏറെ നേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം ഹേമന്ദ് വായ തുറന്നു.

“ലക്ഷങ്ങളുടെ നഷ്‌ടവും കോടതി കയറിയിറങ്ങലും എന്തുതന്നെയായാലും നഷ്ടം നമുക്ക് തന്നെയാണ്.” പോലീസുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്താൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കമ്മീഷണർ ഹേമന്ദിന്‍റെ അച്‌ഛന് കൈ കൊടുത്ത് കൊണ്ട് കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

അച്ഛനോടൊപ്പം കാറിൽ വീട്ടിലേയ്‌ക്ക് പോകുമ്പോഴും അയാളുടെ മനസ്സിൽ പ്രിയയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. “ഇനി എങ്ങനെയാണ് സുന്ദരികളെ വിശ്വസിക്കുക?” അവളണിയിച്ച മോതിരം ഊരി ദൂരെ കളഞ്ഞു.

ഇന്നിവിടെ വന്നിട്ട് എത്ര ദിവസങ്ങളായി? അവൾ കൈവിരലുകൾ നിവർത്തി കണക്കു കൂട്ടാൻ ആരംഭിച്ചു. ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്…… വീണ്ടും എണ്ണാൻ ശ്രമിക്കവേ മുന്നിൽ നിന്ന ചേച്ചി അവളോട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു….

“രാവിലെ കുളിച്ചുവോ? നാലമ്പലം തൊഴാൻ സമയമായി. അബ്ദുൾ കലാം എട്ടൻ ഇപ്പോൾ വരും.”

ഏ….

അവളുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു.

അതാ കേൾക്കുന്നു ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്, നാല്…

അപ്പോഴാണ് താൻ നിൽക്കുന്നത് മാനസികരോഗാശുപത്രിയിലെ അന്തേവാസികളുടെ വ്യായാമമുറിയിലാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിവ് വന്നത്. ഇന്ന് വരുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് നേഴ്സ് സമ്മതിച്ചില്ല. കൂടുതൽ സമയം ഡോക്ടർ വ്യായാമം ചെയ്യാൻ പറയുമെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ വന്നു.

റുഖിയ ഇന്നും  നെഞ്ചുവേദന എന്നു പറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഇവിടെ വന്ന ദിവസം മുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതാണ് അവളെ. പാവം അവളുടെ കുഞ്ഞിന് പാൽ കൊടുത്തപ്പോൾ ഉറങ്ങിപ്പോയി. മുഖം എടുക്കാനാവാതെ ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചു.

റൂമിലേക്ക് നടക്കവേ വീണ്ടും അരുകിൽ വരാറുള്ള നാഗദേവനെ മിന്നായം കണ്ടു. നാഗദേവനെ അവൾ ആദ്യമായി കണ്ടത് താമരപ്പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ കുളം സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടപ്പോഴായിരുന്നു.

ദിവ്യദർശനം കിട്ടിയ അവൾ രഹസ്യ ഭാഷകൾ കുത്തിക്കുറിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. അക്ഷരങ്ങളിലിഴയുന്ന നാഗങ്ങൾ അവൾക്ക് കൂട്ടു വന്നു. സ്വർണ്ണ നിറവും, പച്ച, വെള്ള, കറുപ്പ്, മെറൂൺ നിറങ്ങളുമുള്ള പാമ്പുകൾ രാത്രിയിൽ അവളെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞ് കിടക്കാൻ തുടങ്ങി.

രാത്രി ഉറങ്ങാതെയവൾ അവരുമായി സംവാദത്തിലേർപ്പെട്ടു. പകൽ അവരെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷരായിരുന്നു. എന്നാൽ ചില മനുഷ്യരിൽ അവൾ സർപ്പ മുഖങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. റോഡരികിലെ പരസ്യചിത്രങ്ങളിലെ ചിലർക്കും സർപ്പ മുഖങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങി. W M V എന്നീ അക്ഷരങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ മഞ്ഞ നിറത്തിൽ മുങ്ങി അവളെ വെറുപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. മുഖപുസ്തകത്തിൽ വായിക്കുന്ന പോസ്റ്റുകൾക്കു താഴെയുള്ള കമന്‍റു കൂമ്പാരം കണ്ട് കുപ്പത്തൊട്ടിയിലെ അഴുകുന്ന മണം മൂക്കിലടിച്ച് ഓക്കാനം വന്ന് ഛർദ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഛർദ്ദിയുടെ ഒച്ച കേട്ട് വന്നവർ അവളെ രൂക്ഷമായി നോക്കിയതിന്‍റെ അർത്ഥമവൾക്ക് പിടി കിട്ടിയതേയില്ല. രാത്രി സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള സർപ്പവുമായി സംസാരിച്ചിരിക്കവേ അവൾ പിടിക്കപ്പെട്ടു. അപ്രത്യക്ഷനാവുന്നതിനു മുൻപ് ഒരു പച്ചക്കല്ല് അവളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്ത് സൂക്ഷിച്ച് വെക്കണമെന്നു പറഞ്ഞു സ്വർണ്ണ സർപ്പം. അത് നെറുകന്തലയിൽ വെച്ച അവളിൽ നിന്നും ആരോ എടുത്തു മാറ്റി. അവൾ അതിനു വേണ്ടി ഒച്ചയിട്ട് ബഹളം വെക്കാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാവരും തന്നെ പിടിച്ചുകെട്ടുന്നത് അറിഞ്ഞെങ്കിലും അവൾക്ക് രക്ഷപ്പെടുവാൻ ഒരു മാർഗ്ഗവുമില്ലായിരുന്നു.

ദിവസങ്ങളോളം അവൾ എഴുതിയ രഹസ്യ ലേഖനങ്ങളുടെ പേരിൽ ഡോക്ടർ, നേഴ്സ്, അമ്മ, പഠന പരിശീലനത്തിന് വന്നവർ…. ഇവരാൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അവൾക്ക് ഒന്നും പറയാൻ ഇല്ലായിരുന്നു. രാത്രി കൊളുത്തില്ലാത്ത മുറിയും, കുളിമുറിയും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. ഉറങ്ങാതെ കിടന്നപ്പോൾ ഇടക്കാരോ മുറിയിൽ വരുന്നതു പോലെ, അവൾ എണീറ്റിരുന്നു. എന്നാൽ അടുത്ത ദിവസം ഉറക്കമില്ല എന്ന കുറ്റത്തിന് വിധി ഉറക്ക ഗുളികയാൽ നിർണയിക്കപ്പെട്ടു.

അടുത്ത കട്ടിലിലെ ചേച്ചി അവളോട് പറഞ്ഞു.. ദേഷ്യം വന്നപ്പോൾ മകനെ അടിച്ചതിനാണ് ആങ്ങള ഇവിടെ തന്നെ കൊണ്ടുവന്നതെന്ന്. ചില സമയം ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാനാവുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ മകനെ കാണാൻ കൊതിയാവുന്നെന്നും പറഞ്ഞു.

സ്വന്തം ജീവിതം ഒരിക്കലും സ്വന്തം ആവാത്തതെന്ത്?

ക്ഷീണത്തോടെ അവൾ കട്ടിലിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് കണ്ണടച്ചു.

“ചേച്ചീ”

ഉച്ചമയക്കത്തിൽ തോളിൽ തട്ടി നേഴ്സ്…

എങ്ങോട്ട്? ഉറക്കം മുറിഞ്ഞ നീരസം.

ഡോക്ടർ വിളിക്കുന്നു….

നിസ്സഹായതയിൽ പുറകേ നടക്കവേ… എവിടെയോ കേട്ട ഒരു അലർച്ച അവളെ ഒന്നുകൂടി ഭീതിയുള്ളവളാക്കി.

ഏതോ കൗൺസിലിംഗ് സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ് കന്യാസ്ത്രീയുടെ മുന്നിൽ അവൾ എത്തിക്കപ്പെട്ടു. രൗദ്രമല്ലാത്ത അവരുടെ മുഖം അവൾക്കൽപ്പം ആശ്വാസമേകി.

കന്യാസ്ത്രീയും ആദ്യം ചോദിച്ചത് അവളുടെ രഹസ്യ ലേഖനങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്. മറുപടി പറയാതിരുന്ന അവളിലെ വീണ്ടുമുണർന്നു വരുന്ന ആശങ്കകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞാവാം അവർ സംഭാഷണം മാറ്റി.

പിന്നീടെപ്പോഴോ അവർ മഷി കുടഞ്ഞ് ഉണ്ടായ രൂപങ്ങൾ പോലെ ചില രൂപങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങൾ എടുത്തവളുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു. ഈ രൂപങ്ങളിൽ എന്താണ് കാണുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചു.

അവൾ അതിൽ കടവാവലിനേയും, ഒരു താടിക്കാരനേയും, മലകളും കണ്ടെങ്കിലും, ചികത്സയുടെ പ്രോസസിനെ സഹായിക്കാനുള്ള ഒരു രീതിയാണിത് എന്ന് പറഞ്ഞതോണ്ട്, അനിഷ്ടം തോന്നി…. കണ്ട രൂപങ്ങളെ ഒളിപ്പിച്ചു.

എന്തു ചികത്സ? ഈ അവസ്ഥയിൽ താൻ തനിച്ചാണ്, തനിക്കാരും കൂട്ടില്ലെന്നവൾക്ക് ബോധ്യമായിരുന്നു.