എന്‍റെ ഭാര്യ നല്ല സാമ്പത്തിക ശേഷിയുള്ള തറവാട്ടിലേതാണ്. അതിനാൽ എനിക്ക് പലപ്പോഴും അവൾ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ അനുസരിക്കേണ്ടതായി വരാറുണ്ട്. അതെനിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്‌ടമില്ലാത്ത കാര്യമാണെങ്കിലും, എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ.

കുറെ വാദപ്രതിവാദങ്ങൾക്കും ആലോചനകൾക്കും ശേഷമാണ്, ഞങ്ങൾ രണ്ട് മുറിയുള്ള ഒരു വീട് നഗരത്തിനു പുറത്ത് വാങ്ങിയത്. വില കുറച്ച് കിട്ടിയതുകൊണ്ടാണ് അവിടെ വാങ്ങാൻ കാരണം. ചുളുവിലയ്‌ക്ക് കിട്ടിയതു കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു. ഇല്ലെങ്കിൽ എന്‍റെ വരുമാനം വച്ച് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ വാടകയ്‌ക്ക് താമസിക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നു.

ഇവിടെ താമസിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അമ്മായിഅമ്മയും വന്നെത്തി. അവർക്കും വീട് കാണണം. അവരുടെ നിർദ്ദേശ പ്രകാരം അടുത്തുള്ളവരെ കൂടി പാല് കാച്ചലിന് വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

പരിചയപ്പെടാനാണ് ചടങ്ങു വച്ചതെങ്കിലും കീശ കാലിയാകുന്ന ഏർപ്പാടായി പോയി. പത്ത് മുപ്പത് പേർക്ക് സദ്യ നൽകേണ്ടേ. അമ്മായിഅമ്മ അഞ്ച് പൈസ നൽകിയില്ലെങ്കിലും എനിക്ക് എഴുപത്തയ്യായിരം ഈസിയായി പോയി കിട്ടി. ആ കാശുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ വേറെ എന്തെല്ലാം അത്യാവശ്യം നിറവേറ്റാമായിരുന്നു.

ചടങ്ങിനെത്തിയ അയൽക്കാരും കുടുംബങ്ങളും അമ്മായിഅമ്മയുടെ കത്തിയ്‌ക്ക് ഇരയായി. തറവാട്ട് മഹിമയും അവർ അതിഥികൾക്ക് ഭക്ഷണത്തോടൊപ്പം വിളമ്പി. എനിക്ക് അതെല്ലാം കേട്ട് തല കുലുക്കാനും അതൊക്കെ പറയാനുമേ നേരമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

എന്‍റെ ഭാര്യയും മോശമാക്കിയില്ല. അവൾ പറയുകയാണ്. “എന്‍റെ കല്യാണത്തിന് താലിമാലയോടൊപ്പം അഞ്ച് പവന്‍റെ അഞ്ച് മാലകളാണ് അമ്മ തന്നത്. അതും ഡയമണ്ട് പിടിപ്പിച്ചത്. മൊത്തം നൂറ്റിപ്പത്ത് പവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

അയ്യോ.. അതെപ്പോ? ഞാനും വാപൊളിച്ചു പോയി. സ്വർണ്ണം പോയിട്ട് ബഹുമാനം പോലും തരാത്ത അമ്മായിഅമ്മയാണ്. എനിക്ക് ഇതെല്ലാം കേട്ടിട്ട് നല്ല കലി വന്നു. പക്ഷേ നാട്ടുകാർ എന്തു കരുതും എന്നതിനാൽ ചിരിച്ചുകളിച്ച് അവരുടെ ആഹ്ലാദത്തിന്‍റെ ഭാഗമായി. ഈ രണ്ട് മുറി വീട്ടിൽ ഞാനും ഭാര്യയും സന്തോഷിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അമ്മായിഅമ്മ വന്നതോടെയാണ് എല്ലാം കുളമായത്.

പാർട്ടി കഴിഞ്ഞ് രാത്രി ശ്രീമതിയുടെ വായിൽ നിന്ന് തന്നെ അത് പുറത്തു വന്നു. “ഇന്ന് ഞാനാകെ നാണം കെട്ടുപോയി…”

“എന്താ, എന്തുപറ്റി ഭാനു?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“എല്ലാവരും ചോദിക്കുകയാ ഈ പഴയ ഡിസൈനിലുള്ള ആഭരണങ്ങൾ എവിടെ നിന്ന് കിട്ടിയെന്ന്. നിവൃത്തിയില്ലാതെ അമ്മ തന്നതാണെന്ന് എനിക്ക് പറയേണ്ടി വന്നു. ആകെ നാണക്കേടായി.”

“അല്ലാ നീയെന്താ പറയാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?” ഞാൻ നിരാശനായി.

“ഞാനൊരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ വിഷമിക്കുമോ?”

“ഇല്ല പറയൂ”

“നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചാൽ…”

“വിചാരിച്ചാൽ…”

“എനിക്ക് കുറച്ച് പുതിയ ഡിസൈനിലുള്ള ആഭരണങ്ങൾ വാങ്ങി തരാൻ പറ്റില്ലേ. അതണിഞ്ഞിട്ട് വേണം എനിക്ക് അയൽക്കാരുടെ മുന്നിൽ നിവർന്ന് നിന്ന്, എന്‍റെ ഭർത്താവ് വാങ്ങി തന്നതാണെന്ന് പറയാൻ….”

ഞാൻ ഇരുന്ന കസേര മുറുക്കി പിടിച്ച് കൊണ്ട് സ്വരം മയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “അതിനെന്താ ചക്കരേ.. ഉടനെ വാങ്ങാല്ലോ… പക്ഷേ വീടിന്‍റെ ലോൺ ആരടയ്‌ക്കും?”

“ആനയെന്ന് പറയുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ചേന എന്ന് പറയുകയാണോ?” അവളുടെ ഒച്ച പൊന്താൻ തുടങ്ങി.

നിസ്സഹായത കൊണ്ടാണോ എന്തോ ഞാൻ അന്ന് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഉറങ്ങിപ്പോയി!

പിന്നെ എന്തോ ശബ്‌ദം കേട്ടാണ് ഉണർന്നത്. ശ്രീമതി രാത്രി വൈകിയിരുന്നു സീരിയൽ കാണുകയാണ്.

“എന്തുപറ്റി?” അവൾ ചോദിച്ചു.

“എന്താ വല്ല സ്വപ്‌നവും കണ്ടോ?” പരസ്യം വന്നപ്പോൾ അവൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു.

“എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്?”

“ആഭരണങ്ങളെക്കുറിച്ച്….” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“ഞാനത് പറഞ്ഞന്നേയുള്ളൂ.. എന്തിനാണ് അതു തന്നെ ഓർത്ത് ഉറക്കം കളയുന്നത്?”

“ഞാൻ അവസാനമായി ചോദിക്കുകയാണ്. നീ എത്രകാലം വീട്ടുകാർ തന്ന ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ് എന്‍റെ കൂടെ കഴിയും. എനിക്കും ചില ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഇല്ലേ?”

“ഇപ്പോൾ ഉറങ്ങിക്കോളൂ, നമുക്ക് നാളെ സംസാരിക്കാം.” അവളുടെ സീരിയൽ ക്ലൈമാക്‌സിലെത്തിയിരുന്നു. സീരിയൽ തീർന്നതും അവള്‍ ലൈറ്റണച്ച് അമ്മായിഅമ്മയുടെ മുറിയിൽപ്പോയി കിടന്നു.

പോകുന്ന പോക്കിൽ അവൾ നല്ല താളത്തിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

“ഗുഡ്‌നൈറ്റ്!”

രാവിലെ ബ്രേക്ക് ഫാസ്‌റ്റായി കിട്ടിയത് കരിഞ്ഞ ബ്രഡും പുക ചുവയ്‌ക്കുന്ന ചായയുമായിരുന്നു. ഞാൻ വെറുപ്പോടെയാണ് അന്ന് ഓഫീസിലേയ്‌ക്ക് ഇറങ്ങിയത്.

ഇങ്ങനെ ഏഴ് ദിവസം കടന്നു പോയി. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ വായിൽ വയ്‌ക്കാൻ കൊള്ളാത്ത പലഹാരങ്ങൾ കഴിച്ചാണ് ഓഫീസിലേയ്‌ക്ക് പോകുന്നത്. നല്ല തുടക്കം. എന്‍റെ മനസ്സ് അതുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കണമെന്ന് തോന്നും. പിന്നെ അടുത്ത നിമിഷം അത് വേണ്ടെന്ന് വയ്‌ക്കും. വെറുതെ ഉള്ള മനസ്സമാധാനം കളയണ്ട എന്ന് കരുതും. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഞാനവളോട് പറഞ്ഞു. “ഇന്ന് വൈകുന്നേരം നിന്‍റെ ആഗ്രഹം സഫലമാകും.”

“ശരിക്കും?” അവൾ എന്‍റെ മുന്നിൽ ഭരതനാട്യം കളിച്ചോ? ഇല്ല! സന്തോഷം കൊണ്ട് നിൽക്കപ്പൊറുതി ഇല്ലാതായതാണ്!

ഞാൻ കുളിച്ചു വന്ന ശേഷം അവളെ മുറിയിലേയ്‌ക്ക് വിളിച്ച് അരക്കിലോ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ എടുത്ത് കാണിച്ചു.

നെക്‌ലേസ്സും വളകളും മോതിരവും ചെയിനും നെറ്റിച്ചുട്ടിയും കമ്മലും എല്ലാം കണ്ട് അവളുടെ കണ്ണു തള്ളിപ്പോയി. എന്‍റെ അടുത്തു നിന്ന് ഇങ്ങനെ ഒരു സമ്മാനം അവളൊരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി.

ഉടനെ അതെല്ലാം എടുത്തണിഞ്ഞ് അവൾ അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്കോടി. ഞാൻ പഴയ പത്രം എടുത്ത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അന്നേതാണ് ദിവസം എന്ന് ഞാനും മറന്നു പോയിരുന്നു!

3-4 ദിവസം എനിക്ക് നല്ല രുചിയുള്ള ആഹാരങ്ങൾ കിട്ടി. ഭാര്യ എന്നും ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആലോചിച്ച്, ആഹ്ലാദം കൊണ്ട് എന്‍റെ ഹൃദയം പൊട്ടിപ്പോകുമെന്ന് വരെ എനിക്ക് തോന്നി.

ഹൊ, ഇവൾ എത്ര നല്ലവളാണ്!

ആഭരണങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങളിൽ ഇത്രയും പോസിറ്റീവായ മാറ്റം ഉണ്ടാക്കുമോ? ഭയങ്കരം തന്നെ.

അവൾ പഴയ ആഭരണങ്ങൾ എല്ലാം അലമാരയിൽ വച്ചിരുന്നു. അമ്മായിഅമ്മയുടെ മനോഭാവത്തിലും മാറ്റം ഉണ്ട്. മോന് വേണോ? ചായ വേണോ എന്നെല്ലാമായിരിക്കുന്നു. കുളിക്കാൻ വെള്ളം പിടിച്ചു വയ്‌ക്കുന്നു…

ജീവിതം തന്തനാനേനാ…

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം

രാത്രി വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടുന്നതു കേട്ടു. അമ്മായിഅമ്മ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. ഉടനെ മുഖം മറച്ച 3-4 കള്ളന്മാർ അകത്തു കടന്നു. ശ്രീമതി സാരി കൊണ്ട് ആഭരണങ്ങൾ മറച്ചു. അമ്മായിഅമ്മ കൈകൂപ്പി അപേക്ഷിച്ച് ഒച്ചയില്ലാതെ കരഞ്ഞു. ഇവർക്ക് കരയാനറിയാമെന്ന് അന്നാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്.

“മുഴുവൻ ആഭരണങ്ങളും ഊരിക്കോ…” ഒരു കള്ളൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ട് ശ്രീമതിയോട് ആജ്‌ഞ കൊടുത്തു.

“വേഗം കൊടുത്തേക്കു, അല്ലെങ്കിൽ ജീവൻ കാണില്ല.”

“ഞാൻ കൊടുക്കാൻ പോകുന്നില്ല” ഭാര്യ ഗൗരവത്തിൽ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ഒരു മാന്യനായ കള്ളൻ ശാന്തസ്വരത്തിൽ ഇങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു. “ഞാനൊരു ബ്രഹ്‌മചാരിയാണ്. പെണ്ണുങ്ങളെ ഇതുവരെ കൈവച്ചിട്ടില്ല. അതിനാൽ പെങ്ങളെ അതെല്ലാം വേഗം ഇങ്ങ് തന്നേക്ക്. ഇല്ലെങ്കിൽ എന്‍റെ ബ്രഹ്‌മചര്യം മുടക്കേണ്ടി വരും.”

കള്ളന്‍റെ ഭീഷണി കേട്ടതോടെ അമ്മായിഅമ്മയുടെ മുഖം വിയർത്തു. ഒരു കള്ളൻ അമ്മായിഅമ്മയുടെ കഴുത്തിൽ കത്തി വയ്‌ക്കാൻ ഒരുങ്ങി. ഇതുകണ്ട് ശ്രീമതി വാവിട്ട് കരഞ്ഞു. ബഹളം കേട്ട് ആളുകൾ കൂടും എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ അവളുടെ കരച്ചിലിന്‍റെ ഒച്ച പുറത്ത് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. (അവൾ പരുങ്ങുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ അൽപം സന്തോഷിക്കാതിരുന്നില്ല കേട്ടോ!)

മുഖംമൂടി വച്ച ഒരു കള്ളൻ മാന്യമായി ശ്രീമതിയോട് ഒച്ചവച്ചു.

“മിണ്ടിപ്പോവരുത്… ഒച്ച വച്ചാൽ ഇനി ഒറ്റവെട്ടിന് തല തെറിപ്പിക്കും.”

പേടിച്ചു വിറച്ച ശ്രീമതി കരച്ചിൽ നിർത്തി. ഞാൻ തന്നെ മുൻകൈയെടുത്ത് അവളുടെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് മാലകൾ ഓരോന്നായി ഊരിയെടുത്ത് കള്ളന് സമർപ്പിച്ചു!

എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും കിട്ടിയെന്ന് ഉറപ്പായതോടെ കള്ളന്മാർ വേഗം സ്‌ഥലം വിട്ടു. അമ്മയും മോളും പരസ്‌പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. നേരം വെളുത്തപ്പോൾ പോലീസിൽ പരാതി നൽകാമെന്നു കരുതി. പക്ഷേ മാനം പോകുമെന്ന് ഭയപ്പെട്ടു.

“മോനെ സ്‌റ്റേഷനിൽ പോയി പരാതി നൽകാം” എത്ര സ്‌നേഹത്തോടെയാണ് അമ്മായിഅമ്മ സംസാരിച്ചതെന്നോ? ശ്രീമതിയും അതേ അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ ഞാനവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി.

“നമ്മൾ പോലീസിന് പരാതി കൊടുത്താൽ, അവരുടെ ആദ്യ ചോദ്യം നിങ്ങൾക്ക് അര കിലോഗ്രാം സ്വർണ്ണം വാങ്ങാൻ എവിടെ നിന്നു പണം കിട്ടി എന്നാവും?”

ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും രണ്ടാളും ശരിവച്ചു. ആദ്യമായിട്ടാണ് ഞാൻ പറയുന്ന ഒരു കാര്യം ഇവർ ചെവിക്കൊള്ളുന്നത്! അതിനാൽ അവർ കള്ളൻ വന്ന കാര്യം അയൽക്കാരോടു പോലും പറഞ്ഞില്ല.

ഇനി നമ്മൾ വീടിന്‍റെ ലോൺ അടയ്‌ക്കണം. കൂടാതെ സ്വർണ്ണം വാങ്ങിയതിന്‍റെയും. ശ്രീമതി എന്‍റെ മുഖത്തേയ്‌ക്ക് ദയനീയമായി നോക്കി. എനിക്കും എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. പുതിയ വീട് ചത്ത ഗൃഹം പോലെയായി.

വിലക്കയറ്റത്തിന്‍റെ ഇക്കാലത്ത് ആളുകളുടെ സ്വർണ്ണം കട്ടില്ലെങ്കിലേ അദ്‌ഭുതമുള്ളൂ. അനിഷ്‌ട സംഭവം നടന്ന് ഒരാഴ്‌ച കഴിഞ്ഞിട്ടും വീട്ടിലെ ദുരവസ്‌ഥയ്‌ക്ക് മാറ്റം വന്നില്ല. അമ്മായിഅമ്മ ശരിക്കും പേടിച്ച് പനി പിടിച്ചിരുന്നു. തൂക്കം ഒരു അഞ്ച് കിലോയെങ്കിലും കുറഞ്ഞു കാണും!

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം ഞാൻ അവരോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടെന്ന് ഉണർത്തിച്ചു.

“ഞങ്ങൾക്കിന്ന് നിങ്ങളുടെ വർത്തമാനമൊന്നും കേൾക്കണ്ട” അമ്മായിഅമ്മയും മകളും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ഞാൻ വോൾട്ടേജില്ലാത്ത കറങ്ങുന്ന ഫാനും നോക്കിക്കിടന്ന് ചമ്മൽ അകറ്റി.

അവരുടെ വർത്തമാനം കേട്ട് എനിക്ക് ചൊറിഞ്ഞ് വന്നതാണ്. ഹല്ല പിന്നെ. ഞാൻ കലിതുള്ളി വരാന്തയിലേക്ക് ചെന്നതും അവിടെ ബോംബ്

സ്‌ക്വാഡ് പരിശോധിക്കുന്ന പോലെ ശ്രീമതിയും അമ്മായിഅമ്മയും എന്തോ ചെയ്യുന്നു.

ഹെ, ഇതെന്തായിത്? എനിക്കും ആകാംക്ഷയായി.

നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് ഒരു തുണിയിൽ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞ് ഇട്ടിരിക്കുന്നതാണ്. അത് പരിശോധിക്കുകയാണ് രണ്ടാളും.

“എന്‍റെ സ്വർണ്ണം തിരിച്ചു കിട്ടി. എന്‍റെ പ്രാർത്ഥന പടച്ചോൻ കേട്ടു.” ശ്രീമതി ആഹ്ലാദം കൊണ്ട് കണ്ണ് നനച്ചു.

ഞാൻ കൂടുതൽ നിശ്ശബ്‌ദനായി. രണ്ടാളും ആഭരണങ്ങൾ എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തുകയാണ്.

“എല്ലാം ഉണ്ട്, എല്ലാം ഉണ്ട്” ശ്രീമതി നെടുവീർപ്പിട്ടു.

“കള്ളന്മാർക്ക് പശ്ചാത്താപം തോന്നി കാണും. അവർക്ക് നല്ലതു വരട്ടെ!”

കഴുത്തിൽ കത്തി വച്ച കാര്യം പോലും മറന്ന് അമ്മായിഅമ്മ പറയുകയാണ്. എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

വീട്ടിൽ സന്തോഷം തിരിച്ചെത്തി. കളഞ്ഞു പോയ മുതൽ തിരിച്ചു കിട്ടിയല്ലോ. പക്ഷേ അതോടെ എന്‍റെ മനസ്സമാധാനം പോയി. ശ്രീമതിയും അമ്മായിഅമ്മയും പൂർവ്വാധികം ശക്‌തിയോടെ എന്നോട് ആജ്‌ഞാപിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ആ തുണിക്കെട്ടിൽ ഒരു കുറിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീമതി അതെടുത്ത് ഉറക്കെ വായിച്ചു. “ഞങ്ങളോട് ഈ ചതി വേണ്ടായിരുന്നു. നാണമില്ലേ കള്ളന്മാരെ പറ്റിക്കാൻ. നിങ്ങളൊക്കെ ഗതികിട്ടാതെ ചാവും.. നിങ്ങളുടെ ആഭരണങ്ങൾ വ്യാജമാണ്. സ്വർണ്ണം പൂശിയവ. ഈ ആഭരണങ്ങളാണോ അണിഞ്ഞ് മേനി നടിക്കുന്നത്, ചതിയന്മാരേ?”

വായിച്ചു തീർന്നതും ശ്രീമതി എന്‍റെ നേരെ നോക്കി. അമ്മായിഅമ്മ എന്നെ നോക്കിയോ എന്തോ? ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. ഇനി വെറുതെ മുണ്ടിൽ പെടുത്തവനെന്ന പേര് ദോഷം കൂടി കേൾപ്പിക്കണ്ടല്ലോ?

“ഈ കാര്യം ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അന്ന് പക്ഷേ ആഭരണം കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ ഒന്നും കേൾക്കാൻ നിങ്ങൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നല്ലോ!” ഞാൻ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

“ഈ ഇമിറ്റേഷൻ ആഭരണങ്ങൾ എന്‍റെ ശരീരത്തിൽ ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ കള്ളന്മാർ അമ്മ വാങ്ങി തന്ന അസ്സൽ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ കൊണ്ടു പോയേനെ, ചേട്ടന്‍റെ ബുദ്ധിയാണ് രക്ഷിച്ചത്.”

“ശരിയാണ്, നീ പറഞ്ഞത് വളരെ ശരിയാണ്.” അമ്മായിഅമ്മയും പിന്താങ്ങിയതോടെ രംഗം സന്തോഷമായി.

ഇവർക്ക് രണ്ടാൾക്കും നല്ല ബുദ്ധിയുണ്ടെന്ന് എനിക്കിപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്!

“നീ സന്തോഷവതിയായിരിക്കണം എന്നേ ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. അതോടൊപ്പം എന്‍റെ സത്യസന്ധത കളഞ്ഞു കുളിക്കാനും ഞാനാഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. അതിനാൽ അയ്യായിരം രൂപ ചെലവഴിച്ചാണ് ഗോൾഡ് പ്ലേറ്റിംഗ് ചെയ്‌തത്.”

“അയ്യായിരം രൂപ പോയത് പോട്ടെ, അഞ്ച് ലക്ഷത്തിന്‍റെ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അല്ലേ അതുവഴി നഷ്ടപ്പെടാതെ സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്?” ശ്രീമതി പറഞ്ഞു.

“അല്ലെങ്കിലും ഇവൻ ബുദ്ധിമാനല്ലേ. അതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ എന്‍റെ മോളെ ഇവന് കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തത്” അമ്മായിഅമ്മ പറഞ്ഞു.

“ഇനി നിങ്ങളോട് ഒരു അപേക്ഷയേയുള്ളൂ. ഒറിജിനൽ മുഴുവൻ അണിഞ്ഞ് നടക്കണ്ട.”

“അതു മോൻ പറഞ്ഞത് നേരാ. നമുക്കത് ലോക്കറിൽ വയ്‌ക്കാം. അമ്മായിഅമ്മ ആദ്യമായി ഞാൻ പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യത്തെ പിന്തുണയ്‌ക്കുന്നതു കണ്ട് ഞാൻ അതിശയിച്ചു.

ഞങ്ങൾ കാറിൽ ബാങ്കിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഞാൻ ഓർത്തു. ഇവരുടെ ദുസ്വഭാവങ്ങളും വച്ചു പൂട്ടാൻ പറ്റിയ ലോക്കറും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായേനെ..

സോറി രാഹുൽ!!! ഈ പ്രോജക്ടിന്‍റെ ടീം ലീഡർ നിങ്ങളെ ആക്കാമെന്നാണ് ഞാൻ ആദ്യം കരുതിയത്. പക്ഷേ ഓട്ടോമോട്ടീവ് സ്റ്റിയറിംഗ് സിസ്‌റ്റങ്ങളെ കുറിച്ച് വികാസിനുള്ള അനുഭവജ്‌ഞാനം അവഗണിക്കാൻ പറ്റില്ല.”

മിസ്‌റ്റർ ഗുപ്തയുടെ വാക്കുകളിൽ ക്ഷമാപണത്തിന്‍റെ നിറം കലർന്നു. രാഹുൽ ആ പദവി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനറിയാം. ഗുപ്തയുടെ മാത്രമല്ല കമ്പനിയിലെ എല്ലാവർക്കും.

“പൈലറ്റ് പ്രോജക്‌ടിൽ നിങ്ങളുടെ പെർഫോമൻസ് വച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ശരിക്കും ടീം ലീഡർ സ്‌ഥാനം നിങ്ങൾക്കും അർഹതപ്പെട്ടതാണ്. വികാസിന് ക്ലെൻസുമായി കൂടുതൽ ബന്ധം ഉണ്ട്,  മാത്രമല്ല അയാളുടെ വർക്കിംഗ് എക്സ്പീരിയൻസും പരിഗണിക്കണമല്ലോ.

“ഇറ്റ്സ് ഓകെ സർ,” രാഹുൽ പുഞ്ചിരിയോടെ തന്‍റെ ബോസിനെ നോക്കി.

“അതേക്കിറിച്ച് സാർ വിഷമിക്കേണ്ട. താങ്കൾ ചെയ്‌തതാണ് ശരി. വികാസിന് എന്നേക്കാൾ എക്സ്പീരിയൻസ് ഉള്ളതല്ലോ.!”

ബോസിനോട് നാവു കൊണ്ട് പറഞ്ഞുവെങ്കിലും രാഹുൽ ഇങ്ങനെയാണ് മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞത്.

ങ്ഹും .. അവന്‍റെ പല്ല് കൊഴിക്കുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റു. കണ്ടില്ലേ. ഇരിപ്പ് അർഹിക്കാത്ത ക്രെഡിറ്റ് കയ്യടക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു. നാണം കെട്ടവൻ! ഒരു ചാൻസ് കിട്ടിയാൽ വികാസിന്‍റെ കരിയർ പോലും ഞാൻ വെള്ളത്തിലാക്കും…

അല്ലെങ്കിൽ എന്തിന് അയാളെ പറയണം. തലവനാണെന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന് നട്ടെല്ലില്ലാതായി പോയി. ഹലോ, മിസ്‌റ്റർ ഗുപ്ത, നിങ്ങളുടെ ഡീൽ എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ലെന്നു വിചാരിച്ചോ?

പഴയ ക്ലാസ്മേറ്റിന്‍റെ മകൻ എന്ന പരിഗണനയല്ലേ വികാസിന് കൊടുക്കുന്നത്? ഒരു മഞ്ഞ ഷർട്ടും ഇട്ട് വന്നിരിക്കുന്നു തടിയൻ. മ്ലേച്‌ഛൻ… രാഹുൽ മനസ്സിൽ വന്ന ചീത്ത വാക്കുകളെല്ലാം അയാളെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

“താങ്ക് യു രാഹുൽ… യു ആർ സോ അമേസിംഗ്. ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയായ സ്പിരിറ്റിൽ എടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞല്ലോ.” രാഹുൽ അതു കേട്ട് അനുസരണയുള്ള നായിനെ പോലെ തലയാട്ടി. മീറ്റിംഗ് ലഞ്ച് സമയമായപ്പോഴേക്കും അവസാനിച്ചു. പിന്നെ എല്ലാവരും വികാസിനെ അഭിനന്ദിക്കാൻ ആയി അയാളെ പൊതിഞ്ഞു.

രാഹുലും മടിച്ചില്ല. ഞാനാണ് നടൻ എന്ന് സ്വയം മനസ്സിലോർത്ത്, അയാൾ വികാസിന് അഭിനന്ദനം ചെരിഞ്ഞു. “പുതിയ പ്രൊജക്‌ടിൽ എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന എന്തും ഞാൻ സഹായിക്കാം. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ പ്ലീസ് അറിയിക്കൂ.”

ലാപ് ടോപ്പും, തന്‍റെ ഫയലുകളും ഷോൾഡർ ബാഗിലേക്ക് വച്ചു കൊണ്ട് രാഹുൽ വികാസിനോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിലൊരു മറ്റൊരു രാഹുൽ പ്രതികാര ദാഹത്തോടെ അട്ടഹസിച്ചു. “എടാ… നിന്നെ ഞാൻ കാണിച്ചു തരാമെടാ… എങ്ങനെ സഹായിക്കാൻ പോകുന്നുവെന്ന്… ഫൈനൽ റിപ്പോർട്ട് വരട്ടെ. പിന്നടുത്ത മൂന്ന് മാസം, അതിനകം നിന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് കെട്ടികെട്ടിച്ചില്ലെങ്കിൽ എന്‍റെ പേര് രാഹുൽ എന്നല്ല.”

“താങ്ക് യു രാഹുൽ” വികാസിന്‍റെ നന്ദിയ്‌ക്ക് ഒരു പഞ്ചാരച്ചിരി വിരിച്ച് രാഹുൽ പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വരാന്തയിൽ കെളുത്തി വലിക്കുന്ന പുഞ്ചിരിയുമായി അന്ന വർഗ്ഗീസ് നിൽക്കുന്നു.

അന്ന ഇവിടെ ചേർന്നിട്ട് ഏതാനും മാസങ്ങളേ ആയുള്ളൂ. രാഹുലിന്‍റെ കഴിവിനെ കുറിച്ച് വലിയ മതിപ്പ് തോന്നിയിട്ടുണ്ട് അന്നയ്‌ക്ക്. “എല്ലാവരോടും നല്ല രീതിയിൽ പെരുമാറും. സഹായമനസ്‌കനാണ്. ടീം ലീഡർ ആവാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ആ പ്രശ്നത്തെ എത്ര നന്നായിട്ടാണ് നിങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്‌തത്.” അന്ന പറഞ്ഞു.

ശരിയാണ് ഹീ ഈസ് ഓസം… അതു കേട്ടു വന്ന സമീർ രാഹുലിന്‍റെ തോളിൽ മെല്ലെ തട്ടി. എന്നിട്ട് തള്ളവിരൽ ഉയർത്തി ഓൾ ദി ബെസ്‌റ്റ് പറഞ്ഞു.

“ആരോടും മോശമായി പെരുമാറുകയേയില്ല. കീപ് ഇറ്റ് അപ്പ് രാഹുൽ.”

സമീറിന്‍റെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ രാഹുലിന് ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ തികട്ടി വന്നു. “കഴിഞ്ഞ മാസം എന്‍റെ കാർ എടുത്തു കൊണ്ടു പോയി ഇടിപ്പിച്ചവനല്ലേ. അന്ന് നിന്നെ ചീത്ത വിളിച്ചത് മറന്നുപോയോ… ങ്ഹും കിട്ടിയതു മതിയായില്ലെങ്കിൽവ ഒരിക്കൽ കൂടി നീ അങ്ങനെ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കൂ. അപ്പോൾ കാണാം. ”

“ഓഹ്… ഡോണ്ട് ബി സില്ലി… സമീർ…!” അവരുടെ ആശംസകൾക്ക് രാഹുലിന്‍റെ പ്രതികരണം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

സന്ദർഭത്തിനനുസരിച്ച് അഭിനയിക്കാൻ തന്നെ കഴിഞ്ഞേ ഇവിടെ ആരുമുള്ളൂ എന്ന് രാഹുൽ അപ്പോൾ ഗൂഢമായ ചിരിയോടെ ഓർമ്മിച്ചു.

അതൊരു വലിയ ഡീൽ ഒന്നും അല്ലല്ലോ… വരൂ നമുക്ക് ലഞ്ച് കഴിക്കാം. നല്ല വിശപ്പുണ്ട്. രാഹുൽ സംഭാഷണത്തിന്‍റെ ഗതി മാറ്റി.

ടെലികോൺഫറൻസും കഴിഞ്ഞ് കമ്പ്യൂട്ടർ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്യുമ്പോൾ സമയം ഏഴുമണിയായി. 15 – 10 നിലയുള്ള ഓഫീസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ രാഹുലിന്‍റെ മുഖത്ത് ക്ഷീണം പ്രകടമായിരുന്നു. അയാൾ ക്ഷീണിതമായ കണ്ണുകൾ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അമർത്തിത്തിരുമ്മി. ആകെപ്പാടെ ഒരു വരണ്ട ദിനം. അതിലുപരി തിരക്കുകളും.

എങ്ങനെയും വീട്ടിലെത്തി കിടക്കണം എന്നു മാത്രമേ തോന്നുള്ളൂ. ലിഫ്റ്റിൽ കയറി ഗ്രൗണ്ട് ബട്ടൻ അമർത്തി. ലിഫ്‌റ്റിനുള്ളിൽ ഓരോ ഫ്ളോറുകൾ തെളിയുന്നത് അയാൾ അക്ഷമനായി നോക്കി നിന്നു.

ഓഫീസിൽ തന്‍റെ പ്രോഫൈൽ അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യപകാരവും ആരിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. മാത്രമോ ഈ ജോലി പരമ ബോറായി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ലിഫ്‌റ്റ് 10 ൽ എത്തി. അപ്പോൾ അയാൾ വീടിനെ കുറിച്ചോർത്തു. ഭാര്യ ഇന്നെന്താവുമോ ഡിന്നറിനുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടാവുക? സ്‌ഥിരം ഉണ്ടാക്കുന്ന ചപ്പാത്തിയും കറിയുമാണെങ്കിൽ സംശയമില്ല ഇന്ന് അത് ഞാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിയും. അവൾക്ക് പിസ പാചകം ചെയ്യാൻ അറിയില്ലായിരിക്കും. പറ്റുമെങ്കിൽ ഒരെണ്ണം വാങ്ങിയാലോ?

ഇത്രയും സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു പകലിനു ശേഷം സ്വസ്ഥമായ ഒരു രാവ് അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ സ്കിൽ റിപ്പോർട്ട് കഴിയുമെങ്കിൽ ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ പൂർത്തിയാകണം. തൊട്ടടുത്ത ദിവസം എംഡി വരുന്നുണ്ടെനാണ് കേട്ടത്. കക്ഷി എന്തായാലും ആ റിപ്പോർട്ട് ചോദിക്കും.

ലിഫ്റ്റ് ഗ്രൗണ്ട് ഫോളറിലെത്തി. തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് അയാൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. മഴ പെയ്യുന്നു. പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് അയാൾ ഓടി. ഹൊ! എന്തൊരു കഷ്‌ടമാണ്. മഴയെ ഇഷ്‌ടമേയല്ല രാഹുലിന്. പെയ്യാൻ കണ്ട സമയം. അയാൾ മഴയെ മനസ്സു കൊണ്ട് ശപിച്ചു.

മഴയിൽ കുട ചൂടി പുറത്തേക്കു നടക്കുന്ന മായയെ കണ്ട് രാഹുൽ ചിരിച്ചു. “ഹേയ്, വേഗം വിട്ടോ… മുഴുവൻ നനയും. കല്ലു പെറുക്കി ചാടുന്ന പോലെയല്ലേ ഓരോ തുള്ളിയും” മായ പറഞ്ഞു.

“ഓഹ്… നൊ പ്രോബ്ളം എനിക്ക് മഴ ഇഷ്‌ടമാണ്.”

അയാൾ അതു പറഞ്ഞിട്ട് മഴയ്‌ക്കു നേരെ പല്ലിറുമ്മി.

പിസ വാങ്ങാനൊന്നും ഇനി നിവൃത്തിയില്ല. ഈ മഴയിൽ റോഡിൽ ട്രാഫിക് കുരുക്ക് വീണു കഴിഞ്ഞു. ഇനിയും വൈകിയാൽ കൂടുതൽ തിരക്കാവും. ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഭാര്യയുടെ വിളി. രാവിലെ ഉണ്ടാക്കിയ ചപ്പാത്തിയും കറിയും ബാക്കിയുണ്ട്. അതു തന്നെ മതിയോ രാത്രിയിലേക്ക് എന്നാണ് ചോദ്യം.

“ഓ അതു മതി . നീ വെറൊന്നും ഉണ്ടാക്കേണ്ട. എനിക്ക് ചപ്പാത്തിയാ ഇഷ്‌ടം. വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് പാചകം ചെയ്യാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല എന്നാണ് അവൾ പറയുന്നത്. ഇനി പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടാക്കി ഒരു മഹാത്ഭുതം സൃഷ്‌ടിക്കാനൊന്നും അവൾക്കു കഴിയില്ലല്ലോ. പിന്നെ വേറെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം.

ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഇത്രയും ഒക്കെ പറയേണ്ട കാര്യം പോലും ഇല്ല. എന്നിട്ടും അയാൾ അങ്ങനെ ചെയ്‌തു.

“താങ്ക്യൂ ഡിയർ ഇനി ഇന്ന് കുക്കിംഗ് വേണ്ട. ആം ടയേഡ്.”

അവൾ അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇനി വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ എന്താണ് കേൾക്കുക എന്ന കാര്യവും അയാൾക്കറിയാം.

“ഈ കുട്ടികളെ കൊണ്ട് എനിക്ക് മതിയായി. അഹാന് ഹോം വർക്ക് ചെയ്യാനുണ്ട്. അവന് അത് പറഞ്ഞു കൊടുക്കണേ. എനിക്ക് കണക്ക് ഒരു പിടിയുമില്ലെന്ന് അറിയാലോ.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൾ ഒരു നിസ്സാര ചിരി ചിരിക്കും.

തിക്കും തിരക്കും മഴയും എല്ലാം തരണം ചെയ്‌ൽ രാഹുൽ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ, സമയം ഒമ്പത്. കാർ പാർക്ക് ചെയ്‌ത് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ മിസിസ് ശർമ്മ, തന്‍റെ നായ്‌ക്കുട്ടിയുമായി പുഞ്ചിരിയോടെ കുശലം ചോദിച്ചു. അവരെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്ന നായ രാഹുലിനെ കണ്ടതോടെ ഓടിക്കിതച്ചു വന്നു. കാലിലും മറ്റും നക്കാൻ തുടങ്ങി.

ശെ! അതിന്‍റെ ഉമിനീരു മുഴുവൻ അയാളുടെ പുതിയ ഷൂവിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു. രാഹുലിന് അറപ്പ് തോന്നിയെങ്കിലും നായ്‌ക്കുട്ടിയെ കുനിഞ്ഞ് ഓമനിക്കാൻ മറന്നില്ല.

“പട്ടിയെ വളർത്തുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ കണ്ട ആളുകളുടെ ദേഹത്തേക്ക് ചാടി വീഴാനാണോ ശീലിപ്പിക്കേണ്ടത്, ഷിറ്റ്!” അയാൾ മനസ്സിലോർത്തു.

“ഹലോ… രാഹുൽ ബ്രോണിക്ക് രാഹുലിനോട് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹമുണ്ട്.” മിസിസ് ശർമ്മ അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ രാഹുൽ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

“ഹ..ഹ… ഇറ്റ് ഈസ് ഒകെ. ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള നായ്‌ക്കളിൽ ഏറ്റവും ഭംഗിയുണ്ട് ഇതിന്.”

“രാഹുലിനെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ അദ്ഭുതമാണ് എനിക്ക്. ആരോടും മോശമായൊന്നും സംസാരിക്കുന്നത് ഞാനിന്നുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ആ പ്രശംസയുടെ മറുപടി ഒരു ചിരിയിൽ ഒതുക്കി രാഹുൽ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

കറി ചൂടാക്കിയപ്പോഴാണോ എന്തോ അടിയിൽ പിടിച്ച് കരിഞ്ഞ മണം. അയാൾക്ക് ഛർദിക്കാൻ തോന്നി. അകത്തെ മുറിയിൽ കുട്ടികളുടെ ബഹളം കേൾക്കാം. എന്തിനോ വേണ്ടി പോരടിക്കുകയാണ് രണ്ടു പേരും.

അയാൾ കോളിംഗ് ബെൽ അടിക്കാൻ കൈവിരൽ ഉയർത്തിയതാണ്. എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് അയാൾക്ക് മറ്റെന്തോ ചെയ്യാനാണ് തോന്നിയത്. കാർ വീണ്ടും അൺലോക്ക് ചെയ്‌ൽ രാഹുൽ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്നു.

മഴ മാറിയിരിക്കുന്നു. തണുത്ത രാത്രി. സുഖമുള്ള കാറ്റ് വീശുന്നു. അയാൾക്ക് എന്തെന്നറിയാത്ത ആഹ്ലാദം മനസ്സിലേക്ക് നിറഞ്ഞു വന്നു. അയാൾ കാർ പിന്നോട്ടെടുത്തു. പിസ ഹട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അയാൾക്ക് കൂടുതൽ ഉന്മേഷം തോന്നി. സുഖദമായ ഗന്ധം അവിടെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

രാഹുൽ പിസ ഓർഡർ ചെയ്‌തിട്ട് ചുറ്റും നോക്കി. ഒരു കോർണറിൽ കുറേപ്പേർ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പിസ കഴിക്കുന്നു. ചങ്ങാതിക്കൂട്ടം ആണ്. അൽപം അകലെ ഒഴിഞ്ഞ കോണിൽ യുവാവും യുവതിയും കണ്ണുകളിൽ കണ്ണു നോക്കി ഇരിക്കുന്നു. മറ്റൊരു ടേബിളിൽ അമ്മയും മക്കളും. പിസയുടെ ലാസ്‌റ്റ് പീസിന് മക്കൾ കടിപ്പിടി കൂട്ടുന്നത് ആരെങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുകയാണ് ആ അമ്മ. അയാൾക്ക് അത് കണ്ട് ചിരി വന്നു.

പിസ സെന്‍ററിൽ സാമാന്യം തിരക്കുണ്ട്. അതിനിടയിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാൻ അയാൾക്ക് ഒട്ടും വിഷമം തോന്നിയില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ അനിയന്ത്രിതമായ ഒരു സന്തോഷം, ആ ഇരിപ്പിൽ അയാൾക്ക് തോന്നി.

അപരിചിതർക്കിടയിൽ അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അയാൾ വളരെ ശാന്തനായി. ആരോടും ഒന്നും പറയേണ്ട, അഭിനിയിക്കേണ്ട… അയാൾ ആശ്വാസത്തോടെ തന്‍റെ കസേരയിൽ ചാഞ്ഞിരുന്നു.

പിസയ്ക്കൊപ്പം കുടിക്കാൻ കോക്ക് ഓർഡർ ചെയ്യണം എന്നാലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്‌തത്. അയാൾ ദീർഘശ്വാസത്തോടെ ഫോണെടുത്തു നോക്കി.

ഭാര്യയാണ്.

“ഹായ് സൗമ്യ…!”

“എവിടെയാണ് എത്ര നേരമായി കാത്തിരിക്കുന്നു.”

കുട്ടികളുടെ ബഹളം അപ്പോഴും തുടരുന്നുണ്ട്. അവളുടെ ശബ്ദം ആ ബഹളത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി.

ഓഫീസിലേക്ക് അത്യാവശ്യമായി മടങ്ങിപോകേണ്ടി വന്നു. ഒരുമിച്ച് ഡിന്നർ കഴിക്കാൻ പറ്റാത്തതിൽ വിഷമമുണ്ട്. എന്ന് പറയാനാണ് അയാൾക്ക് തോന്നിയത്. പക്ഷ നാവ് സംസാരിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

“നീ വീട്ടിൽ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ലല്ലോ. എനിക്ക് കരിഞ്ഞ ചപ്പാത്തി വേണ്ട. വായക്ക് രുചിയായി എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടു വരാം.”

“ങ്ഹേ….” അങ്ങേ വശത്ത് സൗമ്യ അമ്പരപ്പോടെ നിൽക്കുന്നത് അയാൾ മനസ്സു കൊണ്ട് വീക്ഷിച്ചു. ഛെ! താൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്. അറിയാതെ ആണെങ്കിലും മനസ്സിൽ തോന്നിയത് പറയാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ അയാൾക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി.

വെയ്‌റ്റർ മേശപ്പുറത്ത് പിസ കൊണ്ടു വച്ചപ്പോൾ അയാൾക്ക് നാവിൽ വെള്ളമൂറി. മനോഹരമായ ഒരു ലോകത്ത് എത്തിയപ്പോലെ അയാൾ കോൾമയിൽ കൊണ്ടു.

ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷം ഇതു വരെ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം പോലും അയാൾ ഓർത്തു. വയറ്റിൽ കത്തിക്കാളുന്ന വിശപ്പിലേക്ക് ഈ സ്വാദിനെ നുണയാൻ അയാൾ ആവേശത്തോടെ ആഗ്രഹിച്ചു.

ഒരു കഷണം പിസ എടുത്ത് അയാൾ വായിൽ വച്ചു.

“ഓഹ്… ഗുഡ്, നല്ല സ്വാദ്.” അയാളുടെ എല്ലാ ക്ഷീണവും പറന്നകന്നു. “മനസ്സ് പറഞ്ഞത് ഇപ്പോഴെങ്കിലും താൻ കേട്ടല്ലോ.” അയാൾ അലോചിച്ചു.

സത്യത്തിൽ ഇത്രകാലം ഞാൻ എന്തിനാണ് അത് മാറ്റിവച്ചത്. അവനവന് തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നതിൽ എന്തിനാണ് മടിക്കുന്നത്?

പിസയുടെ ഒരു കഷണം കൂടി ആസ്വദിച്ച് കഴിക്കവേ രാഹുൽ സ്വയമറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി. “എന്താ ഞാനും ഒരു മനുഷ്യൻ അല്ലേ!”