അനുപമ നന്നേ നേരം പുലർന്ന ശേഷമാണ് എഴുന്നേറ്റത്. ഇന്ന് വളരെ നേരത്തെ തന്നെ ഓഫീസിൽ പോകണം എന്നാണ് കരുതിയത്. പക്ഷേ നടപ്പില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. അവൾ വേഗം കയ്യും കാലും കഴുകി പല്ല് തേച്ച് എത്തിയപ്പോൾ ഊണ് മേശയിൽ കട്ടൻചായ റെഡി. അവൾ അടുക്കളയിൽ എത്തിനോക്കി. സ്റ്റൗ അടുപ്പ് കത്തിച്ചു പലഹാരത്തിനും ഉച്ചയൂണിനും ഉള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുന്നതേ ഉള്ളൂ. ഇപ്പോൾ 7.30 കഴിഞ്ഞു. 8.30 നുള്ള ബസ്സിൽ പോക്ക് നടക്കുമോ?

കഥകളി കണ്ടു രാത്രി നന്നേ താമസിച്ചാവും അമ്മ വന്നത്. തനിക്ക് കൂട്ടുകിടക്കാൻ വന്ന കമലമ്മയും പോയതിനു ശേഷമാവും അമ്മ എത്തിയത്. അവൾക്ക് അതിശയം തോന്നി. അമ്മയുടെ ഈ കഥകളി ഭ്രാന്ത്. കൂടുതൽ ആലോചിച്ച് നിന്നാൽ തന്‍റെ തലയ്ക്ക് ചൂടുപിടിക്കുമെന്നുള്ളത് കൊണ്ട് അവൾ വേഗം പോയി കുളിച്ചുവന്നു.

അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട സ്പെഷ്യൽ ഉപ്പുമാവ് ആവി പറത്തി മേശമേൽ വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കപ്പലണ്ടിയും ഉണക്കമുന്തിരിയും ചേർത്ത ചൂട് ഉപ്പു മാവ് പഞ്ചസാര വിതറി അവൾ വേഗം കഴിച്ചു.

“മോളെ ചോറ് ഇപ്പോ കെട്ടിത്തരാം, ഇന്നലെ കഥകളി കണ്ടു മടങ്ങി വന്നപ്പോൾ ലേശം വൈകി” അമ്മ പറഞ്ഞു.

“ചോറ് വേണ്ട. ബസ് പോകും” അവൾ വേഗം കുടയും എടുത്ത് ഇറങ്ങിയോടി. കൂടുതൽ മിണ്ടിയാൽ താൻ എന്തെങ്കിലും പറയും എന്നുതോന്നിയതിനാൽ ആണ് അവൾ അങ്ങനെ ചെയ്തത്.

പുറകെ നിന്ന് എന്തോ അമ്മ പറയുന്നതു കേട്ടു. അതുകേൾക്കാതെ അവൾ നടന്നു. ബസ്സിൽ കയറിയിട്ടു അവൾ അമ്മയെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.

അമ്മ ഒരു വിചിത്രജീവി ആണ് എന്നും ഒരു പ്രത്യേകതരം മാനസികരോഗി ആണോ എന്നും മറ്റും അവള് ചിന്തിച്ചുപോയി. ഇടയ്ക്കു ഓഫീസിലെ ഉറ്റ കൂട്ടുകാരി സുലക്ഷണ പറയാറുള്ള കാര്യം അവൾ ഓർത്തു. തന്‍റെ അമ്മയ്ക്ക് കഥകളി ഭ്രാന്തിനുള്ള ചികിത്സ നടത്തണം. അവൾക്ക് വീണ്ടും അമ്മയോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത അരിശം തോന്നി.

ഓഫീസിൽ എത്തിച്ചേർന്നപ്പോൾ അവൾ ജോലിത്തിരക്കിൽ മുങ്ങിപ്പോയതിനാൽ കഥകളിയുടെയോ അമ്മയുടെ കാര്യമോ ഓർത്തില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് സുലക്ഷണ വീട്ടിൽ പോയതിനാൽ താൻ ചോറ് കൊണ്ടുവരാത്ത കാര്യം സുലക്ഷണ അറിഞ്ഞതുമില്ല.

വൈകുന്നേരം അവൾ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ വീട് പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അവൾക്ക് പേടിയായി. അമ്മ എവിടെ പോയി എന്ന് കരുതി നിൽക്കുമ്പോൾ കമലമ്മ താക്കോൽ കൊണ്ട് തന്നു.

“അമ്മ ചിറക്കല് പോയി” അവൾ വേഗം വീട്ടിലേക്ക് കയറി. കുളിച്ച് ഡ്രസ് മാറി വന്നു ഫ്ളാസ്കിലെ ചൂട് ചായ കുടിച്ചു ഇലയിൽ മൂടി വച്ചിരുന്ന ഒരു മുറുക്ക് എടുത്ത് കഴിച്ചു. ആഴ്ചപ്പതിപ്പും പത്രവുമായി അവൾ റൂമിൽ പോയി. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞു അമ്മ വന്നപ്പോൾ അവൾ അടുക്കളയിൽ ചെന്നു. എന്തോ പണിയിൽ ആണ് അമ്മ. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അമ്മ ഒന്നു വിസ്തരിച്ചു ചിരിച്ചു.

“മോളെ ഇന്ന് ചോറ് കൊണ്ട് പോകാൻ പറ്റിയില്ല അല്ലേ, കഷ്ടമായി? മോള് എന്ത് കഴിച്ചു” അമ്മ ചോദിച്ചു. അവളത് കേട്ടതായി നടിച്ചില്ല.

“അമ്മ എവിടെ പോയിരുന്നു” എന്നുചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ അടുക്കളയിലെ മേശപ്പുറത്ത് കയറി ഇരിന്നു.

“കമല ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേ?” അവൾ വെറുതെ തലയാട്ടി.

“വസുന്ധര വന്നിട്ടുണ്ട് ബോംബെയിൽ നിന്ന്. ഏറെ ദിവസമായി വന്നിട്ട്. എന്നെ അവൾ എത്ര ആൾക്കാരെ വിട്ട് വിളിപ്പിച്ചുവെന്ന് അറിയാമോ” പഴയ കളിക്കൂട്ടുകാരിയെക്കുറിച്ച് അമ്മ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ ചിരിച്ചു.

അമ്മ അവളുടെ ഓഫീസിലെ വിശേഷങ്ങൾ എല്ലാം ഓരോന്നായി ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ആവി പറക്കുന്ന ഉരുളക്കിഴങ്ങ് മെഴുക്കുവരട്ടിയും വെളുത്തുള്ളി, കായം, കുരുമുളക് എന്നിവ ഇട്ട ധാരാളം മല്ലിയില ഇട്ടു തിളപ്പിച്ച രസം കടുക് പൊട്ടിച്ചശേഷം ചോറിനൊപ്പം വിളമ്പി. അനുപമയും അമ്മയും ഒരുമിച്ചു ഇരുന്നു ഓരോ വിശേഷം പറഞ്ഞു കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അമ്മ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞത്.

“മോളെ ചിറക്കല് അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവം ആണ്, നീ അറിഞ്ഞില്ലേ” കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ചോറ് തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞതു പോലെ തോന്നി അവൾക്ക്. ഇത്രയും അമ്പലങ്ങൾ എവിടെ നിന്ന് വന്നു. ഇവിടെ എല്ലാം കഥകളി മാത്രം അവതരിപ്പിക്കാൻ കാരണം എന്തെ എന്നാണ് അനുപമ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരു ന്നത്.

“കമലമ്മ ഇന്ന് വരും. ഞാനും വസുന്ധരയും കൂടെ ഉത്സവം കണ്ടേ മടങ്ങു. അവിടെ കഥകളി ഉണ്ട്. ഇന്ന് ദുര്യോധന വധം ആണ്.” ലോകത്തിലെ എല്ലാ കഥകളികാരെയും അമ്പലക്കമ്മിറ്റിക്കാരെയും അവൾ മനസ്സാലെ ശപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

“മോൾ നേരത്തെ കിടന്നോ… ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം.” ഞാൻ കടയിൽ പോയിട്ട് വരാം എന്ന് പറയും പോലെയായിരുന്നു അത്. പിന്നെ അവൾ ഒന്നും കേട്ടില്ല. അവൾ വേഗം മുറിയിൽ പോയി കിടന്നു.

അവൾക്ക് ആരോടെല്ലാമോ അരിശം തോന്നി. പിറ്റേന്ന് അവൾ എഴുന്നേറ്റതു ഒരു പുതിയ തീരുമാനം എടുത്തുകൊണ്ടാണ്. എങ്ങനെയെങ്കിലും അമ്മയുടെ കഥകളി ഭ്രാന്തിന് ഒരു തിരിച്ചടി കൊടുക്കണം.

അവൾക്ക് എന്തോ ഒരു വാശി തോന്നി. അമ്മ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു അടുക്കളപ്പണി തുടങ്ങി. അവൾ നേരെ അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് അമ്മ എന്തെങ്കിലും പറയും മുമ്പേ പറഞ്ഞു.

“ഇന്ന് ചോറും വേണ്ട പലഹാരവും വേണ്ട. സുലക്ഷണയുടെ വീട്ടിൽ ഒരു വിശേഷം ഉണ്ട്.”

“ഇന്നലെ നീ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല മോളെ. എന്താ അവിടെ വിശേഷം”

“സുലക്ഷണയുടെ കല്യാണ നിശ്ചയം” അങ്ങനെ പറയാനാണ് അവൾക്കു തോന്നിയത്. എന്തായാലും അത് അടുത്ത മാസം ഉണ്ട്. അവൾ പോകാനുള്ള ഒരുക്കം തുടങ്ങി. അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും അമ്മയോടുള്ള അരിശം കെട്ടടങ്ങിയിരുന്നില്ല.

ബാങ്ക് കവലയിൽ എത്തിയത് നേരത്തെ ആയിപ്പോയി. ബാങ്ക് കവലയിലെ പതിവ് വായ് നോക്കികൾ ആരും എത്തിയിട്ടില്ല. ഓഫീസിൽ ചെന്നിട്ട് അവൾ അബ്ദുവിനെ വിട്ടു രണ്ട് വടയും ചായും മേടിച്ചു കഴിച്ചു. ഉച്ചയ്ക്ക് അവൾ സുലക്ഷണയുടെ വീട്ടിൽ പോയി ഉണ് കഴിച്ചു.

“എത്ര ദിവസമായി ഞങ്ങൾ പറയുന്നു ഒരു ദിവസം ഇവിടെ തങ്ങാൻ. വീട്ടിൽ അടച്ചു കൂടി ഇരുന്ന് മടുത്തില്ലേ” സുലക്ഷണയുടെ മുത്തശ്ശനും അമ്മയും അച്ഛനും വീണ്ടും വീണ്ടും നിർബന്ധിച്ചു. ഇത് നല്ല ഒരു അവസരം ആണെന്ന് അവൾക്കും തോന്നി.

അനുപമ വീടിനു അടുത്തുള്ള സുജ സ്റ്റുഡിയോയിൽ വിളിച്ചു. അവളുടെ കൂടെ പഠിച്ച സുജയുടെ ചേട്ടന്‍റെ സ്റ്റുഡിയോ ആണത്. താൻ സുലക്ഷണയുടെ വീട്ടിൽ ആണ് ഇന്ന് വരില്ല എന്ന് അമ്മയോട് അറിയിക്കുവാൻ പറഞ്ഞു. അയാൾ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

അമ്മ ഇന്നു കഥകളിയ്ക്ക് പോട്ടെ എന്ന് അവൾ അരിശത്തോടെ ഓർത്തു. സുലക്ഷണയുടെ വീട് ഒരു ബംഗ്ലാവ് ആയിരുന്നു. എത്ര ബന്ധുക്കൾ. എല്ലാവരും തമ്മിൽ എന്ത് സ്നേഹം! സമയം വേഗം പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ സന്ധ്യ ആയപ്പോൾ അവൾക്ക് ആകെ ഒരു മൂഡ് ഔട്ട് തോന്നി. വീട്ടിൽ പോകണം എന്നു തോന്നി.

സുലക്ഷണയുടെ പ്രതികരണം ആലോചിച്ച് അവൾ ആ ചിന്ത മാറ്റിവച്ചു. അടുത്ത ദിവസം അതിരാവിലെ തന്നെ പുറപ്പെട്ടു. സുലക്ഷണയും അമ്മയും അവളോട് ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് പോയാൽ മതി എന്നു പറഞ്ഞു. എന്നാലും അവൾ തിടുക്കത്തിൽ ഇറങ്ങി. ഒറ്റയ്ക്ക് വീട്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന അമ്മയെ ഓർത്തപ്പോൾ അവൾക്ക് ലേശം വല്ലായ്കയും ഒപ്പം കുറ്റബോധവും തോന്നി.

വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ ആരെയും കണ്ടില്ല. കതക് തുറന്നിട്ടു മുറിയിൽ കിടക്കുന്ന അമ്മ. അവൾക്ക് അമ്മയോട് ഉള്ള അരിശം വീണ്ടും തലപൊക്കി. ഇന്നലെയും കഥകളി കണ്ട് താമസിച്ചു വന്നു കിടന്നതാവും. ഇന്ന് വരണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് കഥകളി ഉണ്ടല്ലോ കൂട്ടിന്.

“മോളെ അമ്മയ്ക്ക് പനി കുറവുണ്ടോ” കമലമ്മ കുറച്ചു കഞ്ഞിയും ആയി വന്നു ചോദിച്ചു.

“പനിയോ അമ്മയ്ക്ക്” അത് എന്തോ ഒരു അവിശ്വസനീയമായ സംഗതി ആണ് എന്ന മട്ടിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.

“ഇന്നലെ മോൾ പോയ ശേഷം ഉച്ചമുതൽ നല്ല പനി ആയിരുന്നു. നിന്നെ വിളിക്കണ്ട എന്നു പറഞ്ഞു. അതാ വിളിക്കാഞ്ഞത്.. കുട്ടുകാരിയുടെ കല്യാണ നിശ്ചയത്തിനു പോയതല്ലേ നീ.” അവൾ ഒന്നും കേട്ടില്ല.

പാവം എന്‍റെ അമ്മ എന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ അമ്മയുടെ മുറിയിൽ ഓടിക്കയറി. അമ്മ ചെറിയ മൂളലും ഞെരുങ്ങലുമായി കിടക്കുന്നു. അവൾ അടുത്തു ചെന്നപ്പോൾ അമ്മ കണ്ണ് തുറന്നു.

“നീ വന്നോ?” അമ്മ കട്ടൻ ചായ ഉണ്ടാക്കാം എന്നു പറഞ്ഞു ചാടി എഴുന്നേറ്റു.

“വേണ്ട അമ്മേ” അവൾ പറഞ്ഞു. ഞാൻ കഴിച്ചു. അമ്മ വിശ്വാസമില്ലാത്ത മട്ടിൽ നോക്കി.

“അമ്മ കിടന്നോളൂ. പനി കുറവുണ്ടോ?” അമ്മ മൂളി.

“കമല നിന്നോട് പറഞ്ഞോ?” അവൾ തലയാട്ടി.

“ഞാൻ കഷായം കഴിച്ചു. നല്ല കുറവ് ഉണ്ട്” അമ്മ ഒരിക്കലും ഇംഗ്ലീഷ് മരുന്ന് കഴിക്കില്ല എന്ന് അവൾ ഓർത്തു.

അവൾ അമ്മയെ തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി. പാവം എന്‍റെ അമ്മ. എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന അമ്മ. കുഞ്ഞുന്നാളിലെ അച്ഛൻ മരിച്ചു പോയ തന്നെ ഇത്രയും വളർത്തി വലുതാക്കിയ എന്‍റെ അമ്മ.

നാട്ടിൽ ഒരാൾ പോലും ഒരു കുറ്റവും പറയാത്ത സ്ത്രീ. അതെ എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവൾ തന്നെ. സിനിമ കാണാറില്ല. പരദൂഷണം ഇല്ല. ആകെ ഉള്ളത് കഥകളി കാണണം എന്ന് ഉള്ളത് മാത്രമാണ്. അത് അമ്മയ്ക്ക് എത്രമാത്രം സന്തോഷം കിട്ടുന്ന കാര്യം ആണ് എന്ന് ഇതുവരെയും തനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല എന്ന് അവൾ ഓർത്തു.

ആ സന്തോഷം അമ്മയ്ക്ക് കിട്ടുന്നതിനു താൻ ഇത്രയും ദിവസം അരിശം കാണിച്ചതിൽ അവൾക്ക് ലജ്‌ജ തോന്നി. തനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന തന്‍റെ അമ്മ. പെട്ടെന്ന് അവൾക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു. പതുക്കെ അവൾ ചോദിച്ചു.

“ചിറക്കലെ ഉത്സവം കഴിഞ്ഞോ” അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ എവിടെ നിന്നോ ഒരു തിളക്കം വന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഉത്സവത്തെപ്പറ്റിയും കഥകളിയെപ്പറ്റിയും അമ്മ വാചാലയാവുന്നത് അവൾ അതിശയത്തിൽ കേട്ടിരുന്നു.

ഇത്രയും കാലവും താൻ ചോദിക്കാത്തതിനാലാണ് അമ്മ അതൊന്നും തന്നോട് പറയാഞ്ഞത് എന്ന് അവൾക്കും തോന്നി. അല്ലാതെ കഥകളിയോടുള്ള തന്‍റെ വിരോധത്തിനെക്കുറിച്ച് അമ്മയ്ക്ക് ഒരു അറിവും ഇല്ല എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അത് അവൾക്ക് ആശ്വാസകരമായി തോന്നി.

തന്‍റെ ഓരോ ദിവസത്തെയും കൊച്ചു കൊച്ചു വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കുന്ന അമ്മയോട് ഒരു വിശേഷവും ഇന്നേവരെ താൻ തിരക്കാറില്ലായിരുന്നു എന്ന് അവൾ ഓർത്തു. അവൾ വെറുതെ അമ്മയുടെ കൈപ്പത്തിയിൽ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോയി പൊട്ടിക്കരയണം എന്ന് തോന്നി. പിന്നെ ആവട്ടെ അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.

ശീമപ്ലാവിന്‍റെ അടുത്തോ ജാമ്പ മരച്ചുവട്ടിലോ എവിടെയെങ്കിലും ആവട്ടെ. അപ്പോഴും അമ്മ കീചക വധം കഥകളിയെപ്പറ്റി പറയുകയായിരുന്നു. അവൾ വെറുതെ കേട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഒരു ചെറിയ കണ്ണുനീർ തുള്ളി അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പതിച്ചത് അമ്മ അറിഞ്ഞില്ല, ഭാഗ്യം!

മൊബൈൽ ഫോൺ എത്ര നേരമായെന്തോ ചിലയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്!! ഞാൻ ഗാഢനിദ്രയിൽ നിന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്നത് തന്നെ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു.

ഈ കൊച്ചു വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് ആരാണ് വിളിക്കുന്നത്. ആ സമയത്ത് ഫോൺ കോൾ വരുമ്പോൾ അശുഭവാർത്ത എന്തോ ആവുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. ഉള്ളിൽ ആഞ്ഞുമിന്നിയ ചിന്തകളോടെ ഞാൻ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഒപ്പം ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്കിലേക്കും പാളി നോക്കി. 5.55 am പുറത്ത് ഇപ്പോഴും ഇരുട്ടാണ്.

ആദ്യം വന്ന കോൾ കട്ട് ആയിട്ടുണ്ട്. ആകാംക്ഷയോടെ മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്‌തു. മിസ്ഡ് കോൾ ചെക്ക് ചെയ്‌തു. അമ്മായിയമ്മയുടെ കോൾ ആണ്. മനസിൽ പലവിധ ചിന്തകൾ..?

എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യമില്ലെങ്കിൽ അമ്മ ഇത്ര രാവിലെ വിളിക്കില്ല. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പർവീയെ വിളിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിക്കാനാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്. പിന്നെ കരുതി അതിനുമുമ്പ് അമ്മയെ വിളിച്ചു നോക്കാമെന്ന്.

ഇങ്ങനെ ആലോചിക്കുമ്പോഴേക്കും വീണ്ടും ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്‌തു.

“ഹലോ അമ്മ, നമസ്തേ! എന്തെ വിശേഷിച്ച്?”

എന്‍റെ സ്വരത്തിൽ ഭയം മുന്നിട്ടു നിൽക്കുന്നു. രാത്രി ഉറങ്ങാത്തതു കൊണ്ടാകാം അമ്മയുടെ സ്വരം കനം തൂങ്ങി നിൽക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു.

“ഹായ് മോളെ! നമസ്തേ. ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും സുഖം തന്നെ.” അമ്മയുടെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ ആശ്വാസവും അമ്പരപ്പും ഒരുമിച്ചാണ് തോന്നിയത്. അങ്ങോട്ട് എന്തു ചോദിക്കണം എന്നാലോചിക്കാൻ പോലും ഇട നൽകാതെ അമ്മ പറയാൻ തുടങ്ങി.

“ഞാൻ വിളിച്ചത് വേറൊന്നിനുമല്ല കുട്ടി, നിങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റോ എന്നറിയാനാ. ഇന്ന് രണ്ടുപേർക്കും അവധി തീരുമല്ലോ. ഓഫീസില്‍ പോകാൻ റെഡി ആവാണമല്ലോ. പർവീണിനോടും നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കാൻ പറയൂ.”

അമ്മ ഇതുപറയുമ്പോഴാണ് അക്കാര്യം ഓർമ്മയിലേക്ക് വന്നത്. ശരിയാണ് ഇന്ന് മുതൽ ഓഫീസിൽ പോകണം. പുതിയ ഗൃഹഭരണത്തിന് ചുക്കാൻ പിടിച്ചു കൊണ്ടു വേണം. കാര്യങ്ങളൊക്കെ മുന്നോട്ടു പോകണമെങ്കിൽ രണ്ടാളും ഒത്തുപിടിക്കണം.

പർവീൺ പുതിയ ജനറേഷനിലെ യുവാവാണ്. അതിനാൽ വീട്ടുകാര്യങ്ങളിൽ കൂടെ കൂടുമോ എന്ന ആശങ്ക പലർക്കുമുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും പർവിയുടെ അമ്മയ്ക്കു പോലും.

അമ്മയുടെ ഈ ആശങ്കയും മറ്റും കേട്ടപ്പോൾ ഒട്ടൊരു ഈർഷ്യം തോന്നി. പക്ഷേ അതിന്‍റെ പേരിൽ ഒന്നും പറയാനോ അവഹേളിക്കാനോ ഞാൻ ഇല്ല.

“അമ്മ വിഷമിക്കാതെ, ഞാൻ എല്ലാം നോക്കിക്കോളാം. പർവി ഉറങ്ങുകയാണ്. എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അമ്മയെ വിളിക്കാൻ പറയാം.”

ഫോൺ കട്ട് ചെയ്‌ത് മെഹർ ദീർഘ ശ്വാസമെടുത്തു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു മാസമായതേയുള്ളൂ.

ഡൽഹിയിലാണ് രണ്ടാൾക്കും ജോലി. വിവാഹശേഷം 15 ദിവസം വീട്ടിൽ നിന്നു. പിന്നെ ഡൽഹിയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഇവിടെ ഒരു വീട് എടുത്ത് എല്ലാം ഒരുക്കി. എന്തായാലും വിവാഹശേഷം ബന്ധുക്കളുടെ കൂടെ താമസിക്കുന്നില്ല എന്ന് മുൻകൂട്ടി എടുത്ത തീരുമാനമാണ്.

ലവ് മാര്യേജ് ഒന്നുമല്ല, എങ്കിലും കോമൺ ഫ്രണ്ട്സ് ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ നേരത്തെ പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു. കാണുമ്പോൾ ചിരിക്കും എന്നതിനപ്പുറം കുടുംബത്തിലൂടെ ബന്ധം വിവാഹ പ്രൊപ്പോസൽ വരുന്നതു വരെ രണ്ടുപേർക്കും ഇല്ലായിരുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ടുപേർക്കും ഉള്ളിന്‍റെയുള്ളിൽ ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ് വാസ്തവം.

വിവാഹ ശേഷം ഡൽഹിയിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ കുറച്ച് ആശ്വാസമാവുകയായിരുന്നു മെഹറിന്. എന്തു കാര്യവും പിന്നാലെ നടന്ന് എന്ന മട്ടിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മായിയമ്മ ആണ് പ്രധാന കാരണം. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റോ, ചായ ഉണ്ടാക്കിയോ ഉച്ചയ്ക്ക് എന്തു കഴിച്ചു. എന്തൊക്കെ വാങ്ങി, ഇങ്ങനെ ലോകത്തുള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞുകാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടിക്കും.

രാവിലെയും വൈകിട്ടും എവിടെ ആയാലും വിളിച്ചിരിക്കും. ഇങ്ങനെ ഇടം വലം വിടാതെയുള്ള അന്വേഷണവും. അമിത ശ്രദ്ധയും അവൾക്ക് അസഹ്യമായി തോന്നിയിരുന്നു.

സംഭവമൊക്കെ നല്ലതു തന്നെ തന്‍റെ മകനെയും മരുമകളെയും കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയാണ്. അവർ സന്തോഷമായിരിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹമാണ്. പക്ഷേ, ഇതിന്‍റെ പേരിൽ അവരുടെ ചിറക് അരിഞ്ഞ അവസ്‌ഥ ആക്കിയാൽ എങ്ങനെയാണ്..

എന്തിനും ഏതിനും അമ്മയുടെ അനുവാദവും ആശീർവാദവും വാങ്ങണം. അവർ പറയുന്ന പോലെ മാത്രം ജീവിക്കാവൂ എന്നൊക്കെയായാലോ! ആദ്യം ഇങ്ങനെ ചില്ലറ വിഷമം മെഹ്റിന് തോന്നിയെങ്കിലും കല്യാണം കഴിഞ്ഞു അന്യനാട്ടിൽ താമസിക്കാൻ പോയ മക്കളെ ഓർത്തുള്ള ആധി ആണല്ലോ എന്നു കരുതുമ്പോൾ തൽക്കാലം മനസ് അടങ്ങും.

“നീ എന്താ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റത്?” പാതി അടഞ്ഞ മിഴികൾ തിരുമ്മിത്തുറന്ന് പർവി, സോഫയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു.

“അമ്മ വിളിച്ചു അതാണ്. മോനോട് വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.” കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ മെഹർ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

“ഇത്ര രാവിലെ! ഈ അമ്മയ്ക്ക് ഉറക്കമൊന്നുമില്ലേ!”

അടുക്കളയിൽ അവളുടെ പിന്നാലെ ചെന്ന് പർവി ബ്രഷും പേസ്റ്റുമെടുത്തു.

“അതേ, അമ്മയ്ക്ക് ഉറക്കമില്ല. മാത്രമല്ല, എത്ര ദൂരെ ഇരുന്നാലും മിസൈൽ അയക്കാലോ… മോനേക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയാണ്.” മെഹർ പരിഹാസത്തിന്‍റെ അമ്പ് ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചു മെല്ലെ എയ്തു കൊടുത്തു.

“എനിക്ക് എന്‍റെ കാര്യം നോക്കാൻ പ്രാപ്തിയുണ്ടെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാം. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വർഷമായിട്ട് ഞാൻ തനിച്ചാണല്ലോ കഴിയുന്നത്. എല്ലാം സ്വയം മാനേജ് ചെയ്‌തു തന്നെ പോകുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുമെന്ന് ഇപ്പോൾ മാഡത്തിനും അറിയാലോ!” മെഹറിന്‍റെ ദേഷ്യത്തെ തണുപ്പിക്കാൻ പർവി തന്‍റെ വാക്ചാതുര്യം നന്നായി പ്രയോഗിച്ചു.

രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് വീട്ടുജോലിയൊക്കെ ഭംഗിയായി ഒതുക്കി ഓഫീസിലേക്ക് പോയി.

മെഹറിന്‍റെ ഓഫീസാണ് ആദ്യം. അതിനാൽ അവളെ ആദ്യം അവിടെ ഇറക്കിവിട്ട് പർവി തന്‍റെ ഓഫീസിലേക്ക് പോകും. അതിനാൽ മെഹർ വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. പഴയ പോലെ ബസിലൊന്നും കയറി കഷ്ടപ്പെടേണ്ട. ഡൽഹിയിലെ ഗതാഗതക്കുരുക്കും, മലിനീകരണവും അസഹ്യമാണ്. ബസിലൊക്കെ കയറി ഒരു മണിക്കൂർ ഇരിക്കേണ്ടി വന്നാൽ ആയുസിന്‍റെ പകുതി പോയി എന്നു കൂട്ടിയാൽ മതി.

മെഹർ വളരെ സന്തോഷവതിയായി കാണപ്പെട്ടപ്പോൾ ഓഫീസിലെ കൂട്ടുകാരും കളിയാക്കി.

“രണ്ടാളും, അമ്മായിയമ്മയിൽ നിന്നൊക്കെ രക്ഷപ്പെട്ട് സുഖായിട്ട് കഴിയുവല്ലേ… വീട്ടിലെ ബോസ് നീയാണല്ലോ.”

“ട്രാജഡി എന്താണെന്നറിയോ മെഹർ, ഇക്കാലത്ത് പഠിപ്പും വിവരവുമുള്ള അമ്മായിയമ്മമാർ പോലും മരുമകളെ കൺട്രോൾ ചെയ്യാനും അവരുടെ ജീവിതം കുട്ടിച്ചോറാക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നില്ലേ! എന്‍റെ ഭർതൃവീട്ടുകാരും ഒട്ടും മോശമല്ല. അമ്മായിയമ്മ ടീച്ചറാണ്. പക്ഷേ എങ്ങനെ മരുമകളെ ട്രീറ്റ് ചെയ്യണം എന്നറിയില്ല. ഇതിനൊന്നും ഒരിടത്തും പരിശീലനം കിട്ടില്ലല്ലോ.”

ഓഫീസിൽ ഏറ്റവും കളിച്ചും ചിരിച്ചും നടക്കുന്ന ബീന തന്‍റെ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഇങ്ങനെ പറയാറുണ്ട്. അവൾ വീട്ടിൽ മറ്റൊരാളും പുറത്തു കടന്നാൽ യഥാർത്ഥ ബീനയുമാണെന്ന് കൂട്ടുകാർ കളിയാക്കുന്നത് വെറുതെയല്ല.

“അമ്മായിയമ്മയുടെ മുന്നിൽ ഒരു പാട് സന്തോഷം കാണിക്കരുത്. കാണിച്ചാൽ കുശുമ്പ് കേറിത്തുടങ്ങും. സങ്കടമുള്ള മുഖവുമായി വീട്ടിലിരിക്കുന്നതാ സേഫ്. ഇപ്പോൾ എന്‍റെ ഭർത്താവിനും അറിയാം ഈ ട്രിക്ക്. അങ്ങനെ വീട്ടിലെ സിറ്റ്‍വേഷൻ ഗംഭീരായിട്ട് മാനേജ് ചെയ്യാം…”

ബീന പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ തുടർന്നു.

ഹേയ്… ഡിയേഴ്സ്… എന്‍റെ അമ്മായിയമ്മ, സമീപത്തില്ലെങ്കിലും ദിവസവും ധാരാളം മിസൈലുകൾ വന്നു പതിക്കുന്നുണ്ട്. പല നേരം ഫോൺ ചെയ്‌ത് ഡീറ്റൈയിൽ ആയി എല്ലാം ചോദിക്കും. പിന്നെ കംപ്ലീറ്റ് ഉപദേശമാണ്.”

മെഹർ മേശപ്പുറത്തെ ഫയലുകൾ അടുക്കി വച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ആ സമയത്ത് അമ്മായിയമ്മയോടുള്ള അനിഷ്ടം പ്രകടമായിരുന്നു.

ഓഫീസിൽ പലവട്ടം ഫോൺ ചെയ്യും എടുക്കാൻ പറ്റാറില്ല. അപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ടു വാട്ട്സാപ്പ് മെസേജിലൂടെ ഉപദേശം പാഴ്സലായി വരും. ഞാൻ നമ്പർ മൂട്ട് ചെയ്‌തിട്ടിരിക്കുവാ…

മെഹറിന്‍റെ തുറന്നു പറച്ചിൽ കേട്ട് എല്ലാവരും ഒന്നു ഞെട്ടി.

“സത്യം?”

രമ തലയിൽ കൈവച്ചു. ബിന ചിരി അടക്കാൻ പാടുപെട്ടു. “ഇന്ന് ഏതു പോസിഷൻ ആയിരുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചോ?” ചോദ്യം കേട്ട് മെഹർ അവളെ വേദനിപ്പിക്കും വിധം നുള്ളി.

“അത്രയ്ക്കൊന്നും ഇല്ല. പക്ഷേ ഇടയ്ക്ക് വീഡിയോ കോൾ വരും. രാത്രിയിൽ അപ്പോഴാണ് രസം. ഞാൻ സ്ലീവ്ലസ് ഡ്രസ് മാറ്റി വേറെ എന്തെങ്കിലും എടുത്ത് ധരിക്കും. ചിലനേരം ഞാൻ വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യാൻ മടിക്കുമ്പോഴും അമ്മ നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടേണ്ടി വരും.” ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങി വന്നപ്പോഴും മെഹർ അമ്മയെ കുറിച്ചാലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു വീട്ടിലാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നതെങ്കിലോ… “ഹോ… അമ്മയുടെയും മകന്‍റെയും ഇടയിൽ പെട്ട് ഒരു സാൻവിച്ച് ആയി മാറിയേനെ!”

“അമ്മ വളരെ പൊസസീവ് ആണ്, പർവി അതാണ് ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നത്.” മെഹറിന്‍റെ സംസാരം കേട്ട് പർവി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ ഒറ്റപുത്രൻ അല്ലല്ലോ, നിനക്കറിയോ, സീനുവിന്‍റെ അടുത്തും അമ്മയ്ക്ക് ഇതേ ലൈനാ…” പർവിയുടെ അനുജത്തിയാണ് സീനു. അവളും വിവാഹിതയാണ്.

“സീനുവിന്‍റെ അടുത്ത് അമ്മയുടെ സാധാരണ മിസൈൽ ഏൽക്കുന്നില്ല. കാരണം അവിടെ അവളുടെ അമ്മായിയമ്മ ഉണ്ടല്ലോ. അവർ ഡെയ്‍ലി ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈൽ വിടുമ്പോൾ അമ്മയുടെ സാദാ മിസൈൽ എങ്ങനെ പിടിച്ചു നിൽക്കാനാ…” പർവി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

മെഹർവിനും ചിരി അടക്കാനായില്ല. “അവർ മിസൈൽ അയക്കട്ടെ… മോളേ… ഇതൊക്കെ എത്ര നാൾ ചെയ്യും. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ എല്ലാം നോർമൽ ആകും.” പർവി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

“ശരിയാ അവർ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യട്ടെ!” പർവിയുടെ തോളിൽ മുഖം ചേർത്ത് അവൾ കുസൃതി കാട്ടി.

പിറ്റേന്ന് ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് രണ്ടുപേരും വീട്ടിലെത്താൻ വൈകി. പുറത്തു നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷമാണ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയത്.

വീട്ടിലെത്തി ഡ്രസ് ചേഞ്ച് ചെയ്യുമ്പോൾ അമ്മയുടെ കോൾ വന്നു. മെഹർ ഫോൺ സ്പീക്കർ മോഡിലിട്ടു അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ പർവി കോൾഡ് കോഫി ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫോൺ അവൾ സ്റ്റാൻറിൽ വച്ചു.

“ഞാൻ നിങ്ങളെ എത്ര വിളിച്ചു. ഇപ്പോഴാണോ നിങ്ങൾ വീട്ടിലെത്തിയത്. അല്ലാ…ഇന്ന് ഭക്ഷണമൊന്നും ഉണ്ടാക്കണ്ടേ… അതോ അതും പുറത്തു നിന്നാക്കിയോ…

“ഇത്രയും നേരം എന്തിനാ പുറത്ത് കറങ്ങി നടക്കുന്നത്. പുറത്തു നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചാ വയറു കേടാകും. ഭക്ഷണം വീട്ടിലുണ്ടാക്കിയാൽ പോരെ. ഇന്നത്തെ പിള്ളേരുടെ ഒരു കാര്യം. ഹോട്ടൽ ഫുഡ് ഫാഷൻ ആയത്രേ!” മെഹർവും പർവിയും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി. രണ്ടുപേർക്കും ചിരി വന്നു. പക്ഷേ നിയന്ത്രിച്ചു.

“ഞാനിത്ര ദൂരെയല്ലേ! അല്ലെങ്കിൽ വന്നേനെ. എന്തെങ്കിലും സഹായിക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നു. അതെങ്ങനാ, ഇവിടെ ഒരാൾക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. പിന്നെ വീട്ടിലെ ഏക ആൺതരിയാണ് എന്‍റെ മോൻ. ആറുമാസം ആകുമ്പോഴെക്കും അടുത്ത കാര്യം തീരുമാനമാകണം. ഞാൻ ഇപ്പോഴെ പറഞ്ഞേക്കാം. മനസ്സിലായോ…”

ദൂരെ നിന്നും ഇടതടവില്ലാതെ വന്നു വീഴുന്ന വാക്ക് മിസൈലുകളെ നിശബ്ദം സ്വീകരിച്ച് രണ്ടുപേരും കോൾഡ് കോഫി നുണഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.